Υπάρχουν άνθρωποι που ανεβαίνουν στη σκηνή για να παρουσιάσουν μια παράσταση. Και υπάρχουν άνθρωποι που ανεβαίνουν στη σκηνή για να φωτίσουν την ψυχή του ανθρώπου. Η Ροδούλα Κρανιωτάκη ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Κάθε χοροθεατρική της δημιουργία δεν αποτελεί απλώς ένα καλλιτεχνικό γεγονός,είναι μια κατάθεση ψυχής. Ένα ταξίδι στη μνήμη, στις ανθρώπινες σχέσεις, στις αθέατες πλευρές της κοινωνίας. Με ευαισθησία και βαθιά γνώση της ανθρώπινης φύσης, καταφέρνει κάθε φορά να συγκινεί μικρούς και μεγάλους, γιατί πίσω από τις χορογραφίες, τη μουσική και τις ερμηνείες κρύβονται ιστορίες που μοιάζουν να έχουν γραφτεί από την ίδια τη ζωή. Όμως η μεγαλύτερη προσφορά της ίσως να βρίσκεται μακριά από τα φώτα της σκηνής.
Μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας, εκεί όπου παιδιά, έφηβοι και ενήλικες μαθαίνουν τα πρώτα τους βήματα στον χορόμε την αξιόλογη δασκάλα τουςκαι το θέατρο με την καθοδήγηση του συνεργάτη της Σχολής, χαρισματικού πολυβραβευμένου ηθοποιού, κου Γιάννη Πανταγιά.
Ο Γιάννης Πανταγιάς ξεχωρίζει για τη διακριτική αλλά ουσιαστική παρουσία του στον χώρο της υποκριτικής. Με συνέπεια, επαγγελματισμό και σεβασμό προς την τέχνη, έχει υπηρετήσει το θέατρο ερμηνεύοντας ρόλους που αναδεικνύουν την ευαισθησία, τη σκηνική του ωριμότητα και την εκφραστική του δύναμη.Η καλλιτεχνική του προσωπικότητα χαρακτηρίζεται από εσωτερικότητα, αμεσότητα και αλήθεια. Αποφεύγει τις εύκολες εντυπώσεις και προσεγγίζει κάθε ρόλο με μελέτη και ψυχολογικό βάθος, δημιουργώντας ερμηνείες που αγγίζουν τον θεατή. Η παρουσία του στη σκηνή αποπνέει ήθος και αυθεντικότητα, στοιχεία που τον έχουν καταστήσει έναν αξιόλογο εκπρόσωπο της σύγχρονης ελληνικής υποκριτικής.
Ο χορός γίνεται γλώσσα επικοινωνίας. Το θέατρο γίνεται καθρέφτης της ψυχής. Η τέχνη μεταμορφώνεται σε πολύτιμο εργαλείο διαπαιδαγώγησης, καλλιεργώντας ανθρώπους που μαθαίνουν να ακούν, να συναισθάνονται, να δημιουργούν μαζί.
Αυτές ακριβώς οι αξίες αποτυπώθηκαν και στη φετινή παράσταση της Σχολής χορού της Ροδούλας Κρανιωτάκη, η οποία έλαβε χώρα στο Πολιτιστικό Κέντρο Ηρακλείου, την Παρασκευή 10 Ιουλίου στις 8μμ το πρώτο μέρος και στις 9μμ το δεύτερο, στην κατάμεστη αίθουσα του Ανδρέα και Μαρίας Καλοκαιρινού.
Με ιδιαίτερη καλλιτεχνική ευαισθησία και άρτια αισθητική προσέγγιση, η χοροθεατρικήαυτή παράσταση αποτέλεσε μια ξεχωριστή γιορτή της τέχνης και της δημιουργικής έκφρασης.
Από τους μικρότερους μαθητές, που με αθωότητα και αυθεντικό ενθουσιασμό έκαναν τα πρώτα τους βήματα στη σκηνή, έως τους μεγαλύτερους χορευτές που απέδωσαν με ωριμότητα, τεχνική αρτιότητα και έντονη εκφραστικότητα κάθε χορογραφία, όλοι συνέβαλαν σε ένα αποτέλεσμα που συγκίνησε το κοινό. Η επιμέλεια της Ροδούλας Κρανιωτάκη ήταν εμφανής σε κάθε λεπτομέρεια, στις κινήσεις και την αρμονική σύνδεση όλων των στοιχείων, αποδεικνύοντας πως ο χορός δεν είναι μόνο κίνηση, αλλά ένας ζωντανός διάλογος ψυχής και σώματος. Η παράσταση ανέδειξε τη δύναμη της ομαδικότητας, της πειθαρχίας και της καλλιτεχνικής παιδείας, αφήνοντας στο τέλος την αίσθηση ότι η σκηνή μεταμορφώθηκε σε έναν χώρο όπου το συναίσθημα συνάντησε την αισθητική, χαρίζοντας στο κοινό μια εμπειρία που θα μείνει στη μνήμη του.
Η ιστορία« Το κλειδί της Ζωής», εμπνευσμένο από την ίδια την κα Κρανιωτάκη σε χορογραφία και σκηνοθεσία της ίδιας, μάς μεταφέρει στη δεκαετία του 1930. Σε μια Ελλάδα διαφορετική, όπου τα όνειρα των γυναικών σπάνια χωρούσαν έξω από τα στενά όρια που επέβαλλε η κοινωνία. Εκεί γεννιέται μια νεαρή κοπέλα που αρνείται να συμβιβαστεί με το προδιαγεγραμμένο μέλλον της. Με θάρρος εγκαταλείπει το χωριό της, κουβαλώντας στις αποσκευές της μόνο την πίστη ότι ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να ονειρεύεται. Κάθε εμπόδιο γίνεται δοκιμασία. Κάθε δυσκολία μια ακόμη αφορμή για να αποδείξει ότι η ελευθερία κατακτάται μόνο από εκείνους που τολμούν.
Παράλληλα εξελίσσεται μια δεύτερη ιστορία, εξίσου συγκλονιστική.
Ο αδελφός της, ένας νέος άνθρωπος που ζει με μια μορφή αναπηρίας, γίνεται ο πιο φωτεινός φορέας της ελπίδας. Παρά τα πειράγματα, τις προκαταλήψεις και τις κοινωνικές απορρίψεις, δεν αφήνει ποτέ από τα χέρια του μια ξεριζωμένη τριανταφυλλιά. Τη φροντίζει καθημερινά, σαν να κρατά στα χέρια του την ίδια τη ζωή.
Η εικόνα αυτή αποκτά έναν ισχυρό συμβολισμό.
Η τριανταφυλλιά δεν είναι απλώς ένα φυτό. Είναι η ανθρώπινη ψυχή που μπορεί να ξεριζωθεί από τις αντιξοότητες χωρίς ποτέ να χάσει τη δύναμη να ανθίσει ξανά. Είναι η αξιοπρέπεια που επιμένει. Είναι η ελπίδα που αρνείται να μαραθεί.
Και όταν μια επιδημία απειλεί να βυθίσει το χωριό στον φόβο, τότε ανατρέπονται όλα όσα μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούνταν βεβαιότητες. Οι άνθρωποι καλούνται να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον χωρίς προκαταλήψεις. Να αναγνωρίσουν πως η γνώση, η επιμονή, η αλληλεγγύη και η πίστη δεν είναι αφηρημένες έννοιες, αλλά τα πραγματικά κλειδιά της ζωής.
Σε μια εποχή όπου η κοινωνία δοκιμάζεται καθημερινά από τη μοναξιά, τη βία, τον αποκλεισμό και την έλλειψη επικοινωνίας, η παράσταση αυτή υπενθυμίζει ότι ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.
Γιατί το θέατρο δεν αλλάζει τον κόσμο μέσα σε μία βραδιά. Μπορεί όμως να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο. Και όταν αλλάζει το βλέμμα, αλλάζει σιγά-σιγά και ο άνθρωπος.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα της Ροδούλας Κρανιωτάκη. Δεν παρουσιάζει απλώς ιστορίες. Καλλιεργεί συνειδήσεις. Δεν δημιουργεί μόνο θεατές. Δημιουργεί ανθρώπους με ενσυναίσθηση, με ευαισθησία και με πίστη στη δύναμη της συλλογικότητας.
Κάθε της παράσταση είναι ένας μικρός σπόρος ελπίδας. Και όπως η ξεριζωμένη τριανταφυλλιά της ιστορίας της ανθίζει ξανά χάρη στην αγάπη κάποιου που δεν έπαψε να πιστεύει σε αυτήν, έτσι και η τέχνη, όταν υπηρετεί τον άνθρωπο, μπορεί να ανθίσει ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες εποχές.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το αληθινό μήνυμα της παράστασης: ότι ο άνθρωπος δεν ορίζεται από τα όρια που του επιβάλλουν οι άλλοι, αλλά από το θάρρος με το οποίο επιλέγει να υπερασπιστεί το όνειρό του. Και πως, όσο θα υπάρχουν δημιουργοί που μετατρέπουν τη σκηνή σε τόπο ανθρωπιάς, η ελπίδα δεν θα πάψει ποτέ να χορεύει.
Και στον απόηχο της θαυμαστής ετούτης παράστασης ηχούν τα λόγια του επιλόγου από την ίδια την δημιουργό:
«[…] οι πιο όμορφες πόρτες της Ζωής ανοίγουν μόνο σ’ εκείνους που τολμούν να δοκιμάσουν. Κι αν κάποτε η ζωή σας φανεί σκοτεινή, μην ψάξετε έξω στο φως, ψάξτε το όνειρο, γιατί εκείνο γνωρίζει πάντα τον δρόμο κι όταν τον ακολουθήσεις, θ’ ανακαλύψεις πως η πιο μεγάλη πόρτα δεν άνοιγε μπροστά σας, άνοιγε πάντα μέσα σας!»
Εύα Καπελλάκη Κοντού [Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος & ραδιοφωνική παραγωγός]
