Σεδάνκα: Το απομονωμένο χωριό της Ρωσίας που μένει χωρίς άνδρες λόγω του πολέμου στην Ουκρανία

Στο απομακρυσμένο ψαροχώρι Σεδάνκα, στην Άπω Ανατολή της Ρωσίας, η καθημερινή ζωή ήταν ήδη δύσκολη πριν ξεκινήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Τα περισσότερα σπίτια δεν διαθέτουν βασικές ανέσεις, όπως τρεχούμενο νερό, εσωτερική τουαλέτα ή κεντρική θέρμανση, παρόλο που οι χειμωνιάτικες θερμοκρασίες συχνά φτάνουν τους -10 βαθμούς Κελσίου.

Το χωριό, περικυκλωμένο από δάση-τούνδρα και βάλτους, παραμένει απομονωμένο. Από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο η πρόσβαση γίνεται μόνο με ποταμόπλοιο ή οχήματα με ερπύστριες, ενώ τον χειμώνα μόνο με snowmobile ή ελικόπτερο. Οι θέσεις εργασίας είναι ελάχιστες και οι κάτοικοι ζουν κυρίως από το ψάρεμα και την καλλιέργεια της γης.

Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, σχεδόν όλοι οι άνδρες ηλικίας 18 έως 55 ετών έχουν φύγει για να πολεμήσουν στην Ουκρανία. «Δεν υπάρχει κανείς να κόψει ξύλα», λέει γυναίκα στο BBC, περιγράφοντας την κατάσταση: «Ο σύζυγος της αδελφής μου και τα ξαδέλφια μου βρίσκονται στο μέτωπο. Σχεδόν σε κάθε οικογένεια κάποιος πολεμά».

Η Σεδάνκα βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της χερσονήσου Καμτσάτκα, κοντά στη Θάλασσα του Οχότσκ, πάνω από 7.000 χιλιόμετρα μακριά από τη γραμμή του μετώπου στην Ουκρανία. Από τους 258 κατοίκους, 39 άνδρες υπέγραψαν συμβόλαια για να πολεμήσουν, 12 έχουν σκοτωθεί και επτά αγνοούνται.

Οι γυναίκες του χωριού περιγράφουν στον περιφερειάρχη τον Μάρτιο του 2024 ότι «όλοι οι άνδρες έχουν φύγει για την ειδική στρατιωτική επιχείρηση» και προσθέτουν πως δεν υπάρχει κανείς να κόψει ξύλα για τη θέρμανση τον χειμώνα. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν ο 45χρονος κυνηγός και ψαράς Βλαντίμιρ Ακέεφ, που έφυγε το καλοκαίρι του 2024 και σκοτώθηκε τέσσερις μήνες αργότερα. Στην κηδεία του, το φέρετρο μεταφέρθηκε με ξύλινα έλκηθρα και οι παρευρισκόμενοι έφτασαν στο κοιμητήριο με snowmobile.

Τον Οκτώβριο του 2024 αποκαλύφθηκε στο χωριό μνημείο για τους συμμετέχοντες στην «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», ενώ η περιφερειακή κυβέρνηση υποσχέθηκε τον τίτλο «χωριό στρατιωτικής ανδρείας» και πρόγραμμα στήριξης για τις οικογένειες των στρατιωτών. Μέχρι σήμερα, όμως, οι υποσχέσεις έχουν υλοποιηθεί μόνο μερικώς: επισκευάστηκαν τέσσερις κατοικίες στρατιωτών μετά από δημοσιότητα στα μέσα ενημέρωσης.

Περίπου ένα στα πέντε σπίτια, χτισμένα την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, θεωρείται επισήμως ακατάλληλο, ενώ το μοναδικό σχολείο του χωριού έχει χαρακτηριστεί επικίνδυνο λόγω των φθαρμένων τοίχων. Η απουσία σχεδόν όλων των ανδρών παραγωγικής ηλικίας επιβαρύνει ακόμη περισσότερο μια κοινότητα που ήδη παλεύει με την απομόνωση και τις αντίξοες συνθήκες διαβίωσης.