Πιο φθηνή και καλή ζωή στο εξωτερικό ονειρεύεται ο ένας στους δύο δυτικοευρωπαίους – Όχι όμως στην Ελλάδα

Σχεδόν οι μισοί κάτοικοι των τεσσάρων μεγαλύτερων οικονομιών της Ευρώπης (Γερμανία-Γαλλία-Ιταλία-Ηνωμένο Βασίλειο), καλοβλέπουν την πιθανότητα να μετακομίσουν στο εξωτερικό. Σε έρευνα που πραγματοποίησε η ψηφιακή ασφαλιστική πλατφόρμα Feather, σε 2.000 ενήλικες στις παραπάνω χώρες, διαπιστώνεται ότι μόνο ο ένας στους δέκα απορρίπτει κάθε σενάριο μετεγκατάστασης εκτός της γενέτειράς του.

Η κρίση του κόστους διαβίωσης είναι ο σημαντικότερος παράγοντας που τους ωθεί να ζήσουν σε άλλη χώρα και να γίνουν μέρος της κοινότητας των expats, όπως αποκαλούνται χάριν συντομίας οι απανταχού εκπατρισμένοι (expatriates). Η λέξη expat αν και έχει γενικό χαρακτήρα, συνήθως αναφέρεται σε υπηκόους οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών, που ζουν προσωρινά ή μόνιμα σε άλλη χώρα, είτε ως εργαζόμενοι (π.χ. ψηφιακοί νομάδες) είτε ως συνταξιούχοι – εισοδηματίες. Αυτού του είδους η διεθνής διασπορά δεν ταυτίζεται με τους οικονομικούς μετανάστες ή πρόσφυγες του παγκόσμιου Νότου, που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους λόγω φτώχειας, πολέμων, ακραίων κλιματικών συνθηκών ή φυσικών καταστροφών.

Οι κοσμοπολίτες expats αποτελούν ένα είδος μεταναστών ημι-πολυτελείας, που έχουν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν και να ζήσουν νόμιμα στις χώρες της επιλογής τους. Παράλληλα, αναδύεται ένα νέο είδος μισο-εκπατρισμένων, οι λεγόμενοι semi-pats, που μοιράζουν τη ζωή τους μεταξύ δύο ή περισσότερων χωρών.

Ποιοι θέλουν να ζήσουν στο εξωτερικό

Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα που συμμετείχε στην έρευνα, οι Γάλλοι (57%) αναμένουν να ζήσουν σε άλλη χώρα κάποια στιγμή στο μέλλον, ακολουθούμενοι από τους Γερμανούς (52%), τους Ιταλούς (49%) και τους Βρετανούς (48%).

Περισσότεροι από ένας στους τέσσερις Βρετανούς (28%) σκέφτονται σοβαρά ή σχεδιάζουν ενεργά να μετεγκατασταθούν στο εξωτερικό. Στη Γερμανία, ένας στους δέκα σχεδιάζει ενεργά μια τέτοια μετακόμιση αυτή τη στιγμή. Περισσότεροι από εννέα στους δέκα Βρετανούς (92%) απαντούν ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πιο θετικοί στην προοπτική της μετακόμισης εκτός συνόρων, το υψηλότερο ποσοστό από όλες τις χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα.

Κόστος διαβίωσης Vs Ποιότητας ζωής

Το αυξημένο κόστος ζωής στις χώρες καταγωγής είναι η βασική αιτία πιθανής μετακόμισης στο εξωτερικό, όπως αναφέρουν το 53% των Βρετανών, το 48% των Γάλλων, το 43% των Γερμανών και το 32% των Ιταλών. Ωστόσο, κάθε λαός έχει διαφορετικές προτεραιότητες.

Οι Βρετανοί επιθυμούν μια φθηνότερη και καλύτερη ζωή εκτός συνόρων, με το 45% αναφέρει ως πόλο έλξης το χαμηλότερο κόστος διαβίωσης. Η Γαλλία είναι η μόνη χώρα όπου η ποιότητα ζωής (40%) υπερισχύει του φθηνότερου κόστους διαβίωσης (35%). Οι Γερμανοί σταθμίζουν εξίσου και τα δύο (34% το καθένα). Οι Ιταλοί δίνουν μεγαλύτερο βάρος στην εργασία, με τις επαγγελματικές ευκαιρίες (20%) και την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής (18%) να μετράνε περισσότερο από οπουδήποτε αλλού.

Η άνοδος των semi-pats

Οι semi-pats είναι η νέα γενιά ημι-εκπατρισμένων, που δεν μετακομίζουν μόνιμα σε μια άλλη χώρα, αλλά πηγαινοέρχονται.

Είναι η τάση που σύμφωνα με τους ερευνητές θα καθορίσει την επόμενη δεκαετία της διαβίωσης στο εξωτερικό.

«To παραδοσιακό μοτίβο για τους εκπατρισμένους ήταν το εξής: μετακόμιση στο εξωτερικό, αγορά σπιτιού, οικοδόμηση μιας νέας μόνιμης ζωής», λέει η Χόλι Ρουμπινστάιν, ταξιδιωτική συντάκτρια, δημιουργός του podcast «Τravel Diaries», η οποία συνεργάστηκε με την ασφαλιστική εταιρεία Feather στην ανάλυση της έρευνας.

Οι semi-pats ακολουθούν ένα πιο ευέλικτο μοντέλο. Μπορεί να ζήσουν έξι μήνες σε μια χώρα και να εργάζονται εξ αποστάσεως, μετά να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, μετά να ξαναφύγουν, πιθανόν για κάπου αλλού. Oι μισο-εμιγκρέδες είναι οι νέοι κοσμοπολίτες, που δοκιμάζουν διαφορετικούς τρόπους ζωής και αποκτούν διασυνδέσεις σε πολλές χώρες. Σύμφωνα με την ειδικό, τα σημερινά παιδιά και οι νεαροί έφηβοι της Generation Alpha, θα μεγαλώσουν με τις εξ αποστάσεως σχέσεις ως κανόνα. «Για αυτούς, η καριέρα, οι φιλίες και η ταυτότητα δεν θα χρειάζεται να περιορίζονται σε ένα μόνο μέρος», τονίζει.

Πολλά κράτη διαγωνίζονται μεταξύ τους για να προσελκύσουν τη νέα γενιά των ευέλικτα μετακινούμενων εργαζομένων ή συνταξιούχων, προσφέροντας βίζες για ψηφιακούς νομάδες και απλοποιημένες διαδικασίες απόκτησης άδειας διαμονής.

Ο χάρτης με τους δημοφιλέστερους προορισμούς ανά χώρα – πηγή: Feather

Οι πιο δημοφιλείς προορισμοί για κάθε χώρα

Οι τρεις κορυφαίοι προορισμοί του εξωτερικού που επιλέγουν για μόνιμη ή ημι-μόνιμη διαμονή οι πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου είναι η Ισπανία (24%), η Αυστραλία (19%) και ο Καναδάς (15%).

Για τους Γερμανούς, κορυφαία επιλογή είναι η Αυστρία με 17%. Ακολουθούν ισοβαθμώντας η Ισπανία και η Ελβετία, με 11% αμφότερες.

Οι Γάλλοι ψηφίζουν Καναδά, Ισπανία και Ιταλία, σε ποσοστά 17%, 16% και 14% αντίστοιχα.

Οι Ιταλοί επιμένουν μεσογειακά, με 20% να επιλέγουν την Ισπανία και 12% την Πορτογαλία. Άλλο ένα 12% επιλέγει την Ελβετία.

Ανερχόμενοι και καθιερωμένοι προορισμοί

«Οι νέοι δημοφιλείς  προορισμοί για τους expats  θα καθορίζονται λιγότερο από τον ήλιο και το τοπίο, και περισσότερο από έναν συνδυασμό ποιότητας ζωής, οικονομικής προσιτότητας, ανθεκτικότητας στο κλίμα, υγειονομικής περίθαλψης, υποδομών και πρόσβασης στη φύση», σημειώνεται στην έρευνα

Σε αντίθεση με άλλες έρευνες (ιδίως όσες αφορούν τους συνταξιούχους), η Feather δεν περιλαμβάνει την Ελλάδα στο χάρτη με τους κορυφαίους προορισμούς μετεγκατάστασης των δυτικοευρωπαίων.

Αυστραλία,  Καναδάς, Νέα Ζηλανδία: Είναι οι νέοι ανερχόμενοι προορισμοί. «Αντιπροσωπεύουν κάτι που γίνεται όλο και πιο σπάνιο: την πρόσβαση στη φύση, άνεση χώρου (είναι αραιοκατοικημένες) και μια πραγματικά διαφορετική ισορροπία μεταξύ εργασίας και προσωπικής ζωής», δηλώνει η ειδικός.

Σλοβενία, Μαυροβούνιο και Κροατία:  Συνδυάζουν τη φυσική ομορφιά και τον χαλαρό τρόπο ζωής που προσελκύει τους επίδοξους expats στις μεσογειακές χώρες, με εύκολη προσβασιμότητα για τους Ευρωπαίους, χωρίς τα μειονεκτήματα των παραδοσιακών δημοφιλών προορισμών: πολυκοσμία, ακρίβεια, θερινοί καύσωνες.

Κόστα Ρίκα: Ένας προορισμός που συνδυάζει φύση, βιοποικιλότητα, βιωσιμότητα και ευεξία. Πόλος έλξης για τους δυτικοευρωπαίους είναι η χερσόνησος Νικόγια. Είναι μια από τις πιο φτωχές περιοχές της χώρας, αλλά ανήκει στις «Μπλε Ζώνες» του πλανήτη, όπου οι κάτοικοι έχουν ασυνήθιστα υψηλό προσδόκιμο ζωής.

Πορτογαλία: Είναι ήδη ένας δημοφιλής προορισμός, αλλά προσφέρει ακριβώς αυτό που αναζητούν όσοι σκοπεύουν να μετακομίσουν στο εγγύς μέλλον: χαλαρό τρόπο ζωής, αίσθηση κοινότητας, ασφάλεια και προσβασιμότητα. Το στοίχημα για την Πορτογαλία είναι το πώς εξισορροπήσει τη δημοτικότητά της με την οικονομική προσιτότητα.

Το τέλος του Μεσογειακού ονείρου;

«Οι παραδοσιακοί αγαπημένοι προορισμοί όπως η Ισπανία, η Γαλλία και η Ιταλία δεν πρόκειται να εξαφανιστούν. Η ελκυστικότητά τους είναι πολύ βαθιά ριζωμένη. Όμως οι άνθρωποι θα επιλέγουν  διαφορετικά μέρη και εντός αυτών των χωρών: βόρειες περιοχές, μικρότερες πόλεις, εξοχικές τοποθεσίες που οι άνθρωποι μπορούν να βρουν μια αίσθηση κοινότητας και ποιότητα ζωής όλο τον χρόνο», σημειώνει η ανάλυση της έρευνας.

Η πίεση συγκεντρώνεται στα προφανή «hotspots». Πρόκειται για τα μέρη όπου οι αυξανόμενες τιμές των ακινήτων, ο υπερτουρισμός και η ακραία καλοκαιρινή ζέστη αλλάζουν ήδη τα δεδομένα της συζήτησης. Προφανώς σε αυτούς τους προορισμούς προς (μελλοντική) αποφυγή συμπεριλαμβάνεται σταδιακά και η Αθήνα.

Το ερώτημα που αρχίζουν να θέτουν όσοι μετακομίζουν δεν είναι «πού έχει καλύτερο καιρό;», αλλά «πού μπορώ να ζήσω άνετα όλο το χρόνο;» Η ίδια λογική ισχύει και για τις μεγάλες πόλεις. «Όταν εργάζεσαι εξ αποστάσεως, θες πραγματικά να ζήσεις σε μια ακριβή και θορυβώδη πρωτεύουσα ή μήπως ένα μικρότερο μέρος θα σου προσφέρει μια πιο ποιοτική καθημερινή ζωή;», αναρωτιέται ρητορικά η ειδικός.