Ο Κωνσταντίνος Καργάκης κατάγεται από τα μαρτυρικά Βορρίζα, στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Είναι γιος του αγωνιστή της Κρητικής Αντίστασης, Ψαρογιώργη Καργάκη και της Ελένης Λεράτου. Μεγάλωσε στον Ζαρό, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά του μετά τις καταστροφές που υπέστησαν τα Βορρίζα κατά τη γερμανική κατοχή.
Λογοτέχνης, ιστορικός ερευνητής, ποιητής και συγγραφέας δεν μένει απλώς στην συγγραφή βιβλίων, σκαλίζει μνήμη, κουβαλά στις σελίδες του βιβλίου του «ΤΡΑΧΗΛΙ» τον παλμό μιας Κρήτης που έμαθε να αντιστέκεται, να θρηνεί και να ξανασηκώνεται. Το έργο του είναι δεμένο με την ιστορία της Κατοχής, της Αντίστασης και των ανθρώπων που έγιναν οι σιωπηλοί ήρωες του τόπου.
Ημέρες μνήμης λόγω των 85 χρόνων από την ηρωική Μάχη της Κρήτης, ανιστορούμαι μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του ηρωικές σελίδες της ιστορίας μας, καταγράφοντας της ψυχής την συγκίνηση…
Για το «Τραχήλι»
Υπάρχουν βιβλία που διαβάζονται και βιβλία που βιώνονται. Το «Τραχήλι» του Κωνσταντίνου Καργάκη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι ένα απλό ιστορικό αφήγημα, είναι ένα μνημόσυνο ψυχών, ένα καντήλι αναμμένο πάνω στα καμένα χώματα των Βορρίζων, εκεί όπου η Ιστορία δεν γράφτηκε με μελάνι, αλλά με στάχτη, αίμα και δάκρυ. Το έργο αναφέρεται στα Βορρίζα, την Κατοχή, την Αντίσταση και το Ολοκαύτωμα του τόπου, φωτίζοντας μία από τις πιο τραγικές και ηρωικές σελίδες της κρητικής γης.
Ο λογοτέχνης Κώστας Καργάκης δεν στέκεται απέναντι από τα γεγονότα ως ψυχρός ερευνητής. Στέκεται μέσα τους. Ακούει τις φωνές των νεκρών, αφουγκράζεται τις ανάσες των κυνηγημένων, νιώθει τον φόβο των μανάδων που έκρυβαν τα παιδιά τους στα φαράγγια και τον όρκο των αγωνιστών που προτιμούσαν τον θάνατο από τη σκλαβιά. Και ύστερα μετατρέπει αυτή τη συλλογική μνήμη σε λόγο ζωντανό, λυρικό και βαθιά ανθρώπινο, καταγράφοντας ζωντανές μαρτυρίες.
Στο «Τραχήλι», το βουνό δεν είναι τοπίο, είναι πρόσωπο. Οι πέτρες δεν είναι πέτρες, είναι μάρτυρες. Ο άνεμος περνά μέσα από τις σελίδες σαν θρήνος και σαν προσευχή μαζί. Κάθε αφήγηση γίνεται ένα αντίδωρο στη λησμονιά, μια πράξη δικαιοσύνης απέναντι σε όσους έζησαν τον πόνο χωρίς να ζητήσουν ανταμοιβή.
Η γραφή του Κωσταντίνου Καργάκη θυμίζει παλιό κρητικό ριζίτικο τραγούδι. Φαινομενικά απλή στην όψη, μα βαθιά σαν χαράδρα. Δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, επιδιώκει να συγκινήσει. Και το πετυχαίνει, γιατί πίσω από κάθε λέξη στέκεται η αλήθεια ενός ανθρώπου που δεν αφηγείται μόνο την ιστορία του τόπου του, αλλά την ιστορία της ίδιας της μνήμης.
Το «Τραχήλι» είναι τελικά ένας ύμνος στην αντοχή του ανθρώπου. Ένα βιβλίο που μας θυμίζει πως οι λαοί δεν χάνονται όσο θυμούνται. Και πως εκεί, στα βουνά της Κρήτης, ανάμεσα σε καμένες αυλές και αγριοθυμάρια, εξακολουθεί να χτυπά η καρδιά μιας πατρίδας που αρνήθηκε να γονατίσει.
Εύα Καπελλάκη Κοντού [ Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος & ραδιοφωνική παραγωγός]
