Στα χρόνια που οι λαοί της Ευρώπης ακόμη μετρούσαν τις πληγές τους κι ο κόσμος πάλευε να ξανασταθεί όρθιος μέσα από τα συντρίμμια πολέμων και εμφυλίων, η Φωτεινή Μαρκουτσάκη-Κτιστάκη βρέθηκε μακριά από την Κρήτη, στη γειτονική Ρουμανία.
Η ταραγμένη εκείνη εποχή, μετά τον εμφύλιο και τις ανατροπές που σκόρπισαν φόβο και ξεριζωμό, σημάδεψε βαθιά τις ανθρώπινες ζωές. Ανάμεσα σε ορφανά παιδιά, σβησμένα σπίτια και βλέμματα δίχως αύριο, η Φωτεινή και ο άνδρας της ο Γιάννης πήραν μια απόφαση που έμελλε να αλλάξει τη μοίρα τους. Δεν αναζήτησαν πλούτη ούτε μια εύκολη ζωή. Αναζήτησαν ένα παιδί να αγαπήσουν.
Κι έτσι, μέσα από δυσκολίες, γραφειοκρατίες, αγωνίες και αλλεπάλληλες περιπέτειες, έφτασαν σ’ ένα ίδρυμα όπου φιλοξενούνταν παιδιά δίχως γονείς, μικρές ψυχές που ο εμφύλιος είχε αφήσει μόνες στον κόσμο.
Εκεί συνάντησαν την Κατερίνα.
Ένα μωρό σιωπηλό σαν πληγωμένο πουλί, μα με μάτια γεμάτα ζωή. Από την πρώτη στιγμή, η Φωτεινή ένιωσε πως η αγκαλιά της περίμενε χρόνια εκείνο ακριβώς το παιδί. Και η Κατερίνα, σαν να αναγνώρισε μέσα της τη μάνα που της είχε στερήσει η μοίρα, άφησε διστακτικά το χέρι της μέσα στο δικό της…
Την συνάντησα στο χωριό της την όμορφη Βαγιονιά Γορτύνης γεμάτη συγκίνηση για το κουβάρι των αναμνήσεων που της ζήτησα να ξετυλίξει μια μέρα ιδιαίτερα φορτισμένη, αφιερωμένη στην Μητέρα! Σαν εξομολόγηση άρχισε…
«Τα μάτια δακρύζουν όταν παιδιά δεν αντικρύζουν το φως της ελευθερίας σε χώρες χριστιανικές όπως η Ρουμανία, όπου ο εμφύλιος σκοτώνει όχι μόνο σώματα αλλά και ψυχές.
Είδηση στις εφημερίδες:
-Τα παιδιά πεθαίνουν από ασιτία, τα ιδρύματα έχουν γεμίσει και όποιοι μπορούν και θέλουν να σώσουν ένα παιδί, να έρθουν!-
Η εφημερίδα έπεσε στα χέρια μας και τρέξαμε. Πήραμε στις αποσκευές λιγοστά τρόφιμα για κάθε ενδεχόμενο και φύγαμε. Αυτό που αντικρύσαμε μόλις φτάσαμε, μας έκοψε την ανάσα. Ακόμη και στους τοίχους των οικοδομών υπήρχαν αίματα από σκοτωμένους και τρύπες από τα όπλα!
Αδέρφια εναντίον αδερφών..!
Βρήκαμε ένα ελληνορουμάνικο σπίτι για διαμονή, τουλάχιστον κάτι να τρώγαμε διότι δεν υπήρχαν ούτε σούπερ μάρκετ. Πηγαίναμε σε καθημερινή βάση για να δούμε ένα παιδάκι αρτιμελές, όλα σχεδόν τα παιδιά είχαν AIDS! Έφυγε ένας ολόκληρος μήνας και αρρωστήσαμε… Ο πυρετός μου έφτασε 41C0,αλλά δεν το έλεγα πουθενά.
Με βοήθησε η κυρία που είχε το σπίτι με πρακτικά γιατροσόφια. Σε ένα μήνα και δέκα μέρες βρήκαμε ένα κοριτσάκι που μόλις μας είδε, μωράκι βέβαια, τέντωνε τα χεράκια του και ήθελε αγκαλιά. Το άρπαξα και το έσφιξα πάνω μου και έβαλα τα κλάματα! Τα ποδαράκια του ήταν σκελετωμένα και όλο του το σώμα από έλλειψη φαγητού, επιπλέον υπήρχαν άσπρες βούλες στο αμάλαγο κορμάκι του από την αβιταμίνωση! Κρατούσαμε κρέμες στις αποσκευές μας και διάφορα γάλατα και αρχίσαμε να το ταΐζουμε σωστά πλέον. Την επόμενη το πήγαμε σε γιατρούς για τις απαραίτητες εξετάσεις. Ήταν προπολεμικά τα ιατρικά μέσα. Μια σύριγγα του κάρφωσαν στο λαιμό, προφανώς για να ελέγξουν αν είχε μολυνθεί η μικρή από AIDS, δεν ξέρω και πήραν αίμα. Το παιδί σπάραζε από τον πόνο. Πρώτη φορά ένοιωσα ότι λιποθυμώ. Ευτυχώς οι εξετάσεις ήταν καθαρές.
Και περιμέναμε το δικαστήριο για να μπορέσουμε να έχουμε την μικρή. Δεν είχαμε να φάμε παρά φασόλες σε μια φλυτζάνα με ζουμί. Και για λίγο ψωμί, ήμασταν εξήντα άτομα ο ένας πίσω από τον άλλο και αν προλαβαίναμε! Τίποτε δεν υπήρχε να αγοράσουμε! Τα κιλά άρχισαν να πέφτουν από τον άντρα μου και μένα. Δέκα κιλά, ο καθένας, χάσαμε σε ένα μήνα.
Απελπισία!
Αλλά δεν σκεφτήκαμε ούτε στιγμή να τα παρατήσουμε. Γίνεται το δικαστήριο υιοθεσίας οι ερωτήσεις καυτές και με ψυχολόγο:
-Αν κάποιος πειράξει αυτό το παιδί εσείς πως θα ενεργήσετε?-
Τα κριτήρια για τα περιουσιακά στοιχεία ήταν πολύ αυστηρά, για να μπορεί το παιδί να ζήσει μια άνετη ζωή. Οι ψυχολόγοι μας πέρασαν από πολλά τέστ και αφού μας βρήκαν κατάλληλους για γονείς ομόφωνα το ρουμάνικο δικαστήριο αποφάσισε να μας το δώσει. Με μια προϋπόθεση, να κατέβουμε Ελλάδα και να έρθει σπίτι κοινωνική λειτουργός να εξετάσει τις συνθήκες και το περιβάλλον που θα ζήσει το παιδί. Μετά το δικαστήριο, όταν πήγαμε να κόψουμε εισιτήριο, έπρεπε να αλλάξουμε τα ελληνικά χρήματα σε ρουμάνικα, στην ανταλλαγή χρημάτων μας κλέβουν τα χρήματα και φεύγουν.
Ευτυχώς είχα εγώ λίγα χρήματα ίσα – ίσα τα εισιτήρια και αναχωρήσαμε, για να βγάλουμε το χαρτί της κοινωνικής υπηρεσίας και να επιστρέψουμε ξανά για να πάρουμε το παιδί. Με ένα σοκολατάκι ήμασταν σε όλη την διαδρομή! Γύρισα μόνη διότι ο σύζυγος έπαθε αρρυθμίες και του απαγόρευσε ο γιατρός να ταξιδέψει.
Στο ίδρυμα έβαλαν την μικρή με το όνομα «Φωτεινή». Αβάπτιστο βέβαια, αλλά έπρεπε να δηλωθεί με όνομα. Οι βιολογικοί του γονείς σκοτώθηκαν στον εμφύλιο. Ξεκινήσαμε τα πρώτα βηματάκια και τις πρώτες λεξούλες, ήταν θυμάμαι 18 μηνών…
Άρχισε μετά ο αγώνας και το χρέος…
Αφιέρωσα όλη μου τη ζωή και τη ψυχή μου γι αυτό το χρέος..
Προέκυψε δυσλεξία…Παρά τις αρνητικές” συμβουλές” των ειδημόνων, τάχα ότι δεν μπορεί να βγάλει ούτε δημοτικό, αρχίσαμε ένα αγώνα με πείσμα και ταυτόχρονα υπομονή παρέα σ’ ένα γραφείο επί 26 χρόνια!
Τελειώσαμε «Κοινωνική Εργασία», «Μεταπτυχιακό», «Διαιτολογία», «Υπολογιστές», «Δίπλωμα αυτοκινήτου», με τη δόξα του Θεού και όχι των ανθρώπων!»
Η συγκίνηση διάχυτη, τα δάκρυα κυλάνε αβίαστα…
Χρόνια πέρασαν από τότε. Οι εμφύλιες διαμάχες σώπασαν, οι πληγές έγιναν μνήμη και οι δρόμοι της ζωής γέμισαν νέες εποχές και νέους ανθρώπους. Όμως κάποιες ιστορίες μένουν άσβηστες, γιατί είναι φτιαγμένες από αγάπη πιο δυνατή από τη μοίρα.
Η Φωτεινή Μαρκουτσάκη-Κτιστάκη και ο αγαπημένος της σύζυγος Γιάννης, δεν πρόσφεραν μόνο στέγη και τροφή σ’ ένα ορφανό παιδί, πρόσφεραν πατρίδα, οικογένεια και μέλλον. Έδωσαν στην Κατερίνα τους το δικαίωμα να ονειρευτεί ξανά, να μορφωθεί, να σταθεί στα πόδια της και να αντικρίζει τη ζωή χωρίς φόβο.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο μεγάλη δύναμη του ανθρώπου:
Να παίρνει τα συντρίμμια μιας σκοτεινής εποχής και να χτίζει μ’ αυτά ένα σπίτι γεμάτο φως, όπως έκανε η ξεχωριστή μανούλα, η Φωτεινή!
Η Φωτεινή και η Κατερίνα
Η Κατερίνα κάνει τα πρώτα βήματα
Η Κατερίνα παίρνει το πτυχίο της
Εύα Καπελλάκη Κοντού [Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος & ραδιοφωνική παραγωγός]
