Στην σημερινή Ελλάδα, θέλουμε δεν θέλουμε, στα κόμματα δεν υπάρχουν πια ουσιώδεις εσωτερικές διαδικασίες και τα μέλη και οι φίλοι των κομμάτων καλούνται μόνο σε ψηφοφορίες, σε συγκεντρώσεις υποψηφίων και σε πίτες την πρωτοχρονιά.
Δεν γίνεται ουσιαστικός διάλογος ποτέ. Αυτά δεν είναι κόμματα, είναι μαζώξεις οπαδών των οποίων η αξία διαρκώς και μειώνεται.
Στο πολιτικό μας σύστημα λοιπόν υπάρχει ο αρχηγός, η γραμμή που αυτός επιλέγει, καθώς και οι άνθρωποι που χρησιμοποιεί για να ασκήσει την πολιτική του. Άλλοι έχουν διευρυμένο και πολυσυλλεκτικό σχήμα, άλλοι πολύ κλειστό για να το ελέγχουν.
Ο αρχηγός λοιπόν είναι ο μόνος υπεύθυνος και για τη χάραξη πολιτικής και για την ανάπτυξη σχεδιασμού γιατί επί της ουσίας όλα περνάνε από αυτόν. Έτσι αν τα πάει καλά μεγαλώνουν τα ποσοστά, ο πολιτικός χώρος που ανήκει διευρύνεται γιατί εμπνέει. Αν όμως τα πράγματα δεν πάνε καλά και πάρουν την αντίθετη κατεύθυνση, αν σέβεται τον χώρο που προεδρεύει θα πρέπει να τα μαζέψει και να φύγει.
Γι’ αυτό άλλωστε έχουν ευτελίσει και τις κομματικές διαδικασίες σε σημείο που οι εσωκομματικές εκλογές δεν έχουν τίποτα εσωκομματικό πέρα από το ψηφοδέλτιο και οι ψηφοφόροι ανήκουν σε όλους τους χώρους.
