FT: Η Ελλάδα κερδίζει απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους του 2012

Η Ελλάδα κέρδισε απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου του Λονδίνου (London High Court) που επιβεβαιώνει το δικαίωμά της να επαναγοράσει τίτλους συνδεδεμένους με το ΑΕΠ, οι οποίοι είχαν εκδοθεί στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους το 2012. Η απόφαση θεωρείται σημαντική, καθώς φέρνει την Αθήνα πιο κοντά στο κλείσιμο ενός από τα τελευταία εκκρεμή κεφάλαια της κρίσης χρέους.

Οι τίτλοι αυτοί, με λήξη το 2042, είχαν δοθεί στους κατόχους ελληνικών κρατικών ομολόγων στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης ύψους 62 δισ. ευρώ, η οποία πραγματοποιήθηκε πριν από περισσότερα από δέκα χρόνια και παραμένει η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση κρατικού χρέους στην ιστορία.

Η διαμάχη αφορούσε το αν η Ελλάδα άσκησε έγκυρα το δικαίωμα επαναγοράς των GDP warrants και αν η τιμή εξαγοράς υπολογίστηκε σωστά. Μετά από δίκη δύο ημερών τον Απρίλιο, το δικαστήριο έκρινε ότι η Ελλάδα ενήργησε σύμφωνα με τους όρους των τίτλων και ότι η τιμή των 252,28 ευρώ ανά 1.000 τίτλους υπολογίστηκε ορθά, με βάση τις τιμές προσφοράς και ζήτησης από την ηλεκτρονική δευτερογενή αγορά της Τράπεζας της Ελλάδος.

Ο διευθυντής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, Δημήτρης Τσάκωνας, δήλωσε ότι η υπηρεσία χαιρετίζει την απόφαση, καθώς προσφέρει «σαφήνεια στους κατόχους και στην ευρύτερη αγορά», τονίζοντας ότι επιβεβαιώνει τη δέσμευση της χώρας να ενεργεί «με καλή πίστη και σύμφωνα με το συμβατικό πλαίσιο». Σύμφωνα με τον ΟΔΔΗΧ, το δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς ότι η τιμολόγηση θα έπρεπε να βασιστεί σε άλλες πηγές αγοράς και επιβεβαίωσε ότι η Ελλάδα εφάρμοσε σωστά τη σύμβαση.

Greece wins High Court ruling over 2012 sovereign debt restructuring https://t.co/jigbsYrlSb

— FT Europe (@ftbrussels) May 6, 2026

Ορισμένοι επενδυτές είχαν αμφισβητήσει τόσο τη νομιμότητα της επαναγοράς όσο και τη μεθοδολογία υπολογισμού της τιμής, όμως το δικαστήριο τάχθηκε υπέρ της ελληνικής πλευράς, όπως μεταδίδουν οι Financial Times.

Τα GDP warrants, τα οποία συνδέουν τις πληρωμές με την οικονομική ανάπτυξη, εμφανίστηκαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ως εργαλείο διευκόλυνσης αναδιαρθρώσεων και επιμερισμού κινδύνου μεταξύ κρατών και πιστωτών. Ωστόσο, έχουν επικριθεί για το γεγονός ότι προκαλούν νομικές διαμάχες, στατιστική σύγχυση και θεωρούνται συχνά πολύπλοκα και άνισα δομημένα, ενώ παραμένουν συνήθως περιορισμένα σε διαπραγμάτευση στις αγορές.

Παρόμοια εργαλεία έχουν προκαλέσει διεθνείς εντάσεις. Η Ουκρανία αναδιάρθρωσε πέρυσι warrants ύψους 2,6 δισ. δολαρίων, καθώς ανησυχούσε ότι το όριο ενεργοποίησης ανάπτυξης άνω του 3% θα μπορούσε να οδηγήσει σε τεράστιες πληρωμές κατά τη μεταπολεμική ανάκαμψη. Η Αργεντινή αντιμετωπίζει επίσης αξιώσεις περίπου 1,6 δισ. δολαρίων από κατόχους αντίστοιχων τίτλων του 2010, με την κατηγορία ότι υποεκτίμησε βασικά στοιχεία ανάπτυξης.

Σε ευρύτερο επίπεδο, επενδυτές και κυβερνήσεις σε πρόσφατες αναδιαρθρώσεις, όπως σε Σρι Λάνκα, Ζάμπια και Ουκρανία, έχουν επιχειρήσει να επανασχεδιάσουν το μοντέλο των GDP warrants μέσω πιο διαφανών «μακρο-συνδεδεμένων» ή εξαρτώμενων από την κατάσταση της οικονομίας ομολόγων, τα οποία στοχεύουν να καθορίζουν με μεγαλύτερη σαφήνεια τις συνθήκες που ενεργοποιούν πρόσθετες πληρωμές.