Είναι πράγματι λυπηρό να βλέπεις ανθρώπους που έχουν (φαινομενικά) δύναμη να γλείφουν εκεί που έφτυναν, όπως λέει και η παροιμία, εκεί που κατηγορούσαν γιατί εκείνοι τους κατηγορούσαν και τους έφτυσαν πρώτοι.
Ο μεγαλύτερος εχθρός άλλωστε ενός απατεώνα είναι η μνήμη του θιγόμενου από αυτόν στο παρελθόν.
Τώρα ή κάποιοι ξεχνούν εύκολα και αγκαλιάζουν ανθρώπους οι οποίοι στο παρελθόν υπήρξαν ουδέτεροι και εχθροί ή απλά ο όμοιος τον όμοιο γυρεύει.
Ότι από τα δύο και να συμβαίνει λέει πολλά…
Και μάλιστα αυτό έχει και μια σύνδεση με το παραπάνω και αποδεικνύει και την ολίσθηση των προαναφερθέντων.
