Με αισθήματα βαθιάς συγκίνησης και σεβασμού, συγγενείς, φίλοι και συγχωριανοί αποχαιρέτησαν την Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Εφραίμ Βαγιωνιάς, τον αγαπητό Γιάννη Κτιστάκη, έναν άνθρωπο που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην τοπική κοινωνία μέσα από την καλοσύνη, την εργατικότητα και την ανιδιοτελή προσφορά του.
Ο Γιάννης Κτιστάκης υπήρξε άνθρωπος σεμνός και ταπεινός, που δεν αναζήτησε ποτέ την προβολή ούτε τα μεγάλα λόγια. Προτίμησε να μιλά μέσα από τις πράξεις του, προσφέροντας αγάπη, στήριξη και ανθρώπινη ζεστασιά σε όσους είχαν την ευλογία να τον γνωρίσουν. Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στις καρδιές των οικείων του και όλων όσοι συμπορεύθηκαν μαζί του στη ζωή.
Κατά την εξόδιο ακολουθία εκφωνήθηκε ο παρακάτω επικήδειος λόγος, ως ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη ενός ξεχωριστού ανθρώπου, που πέρασε στην αιωνιότητα αφήνοντας πίσω του πολύτιμη παρακαταθήκη ήθους, αξιοπρέπειας και αγάπης.
Επικήδειος Λόγος για τον αγαπημένο μας Γιάννη Κτιστάκη
Ι. Ναός αγ.Εφραίμ Βαγιωνιά , 24 Ιουνίου 2026
Σήμερα, στεκόμαστε με βαριά καρδιά μπροστά στο μυστήριο του αποχαιρετισμού. Στεκόμαστε ενώπιον της σιωπής που αφήνει πίσω του ένας άνθρωπος, όταν ολοκληρώνει τον επίγειο δρόμο του και περνά στο φως της αιωνιότητας. Και η σιωπή αυτή είναι ακόμη πιο βαθιά όταν αφορά έναν άνθρωπο σαν τον Γιάννη Κτιστάκη, έναν άνθρωπο που δεν αγάπησε ποτέ τον θόρυβο, που δεν αναζήτησε τη δημοσιότητα, που δεν επιδίωξε να ξεχωρίσει μέσα από μεγάλα λόγια, αλλά μέσα από μεγάλα έργα αγάπης.
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή αφήνοντας ίχνη. Και υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν ρίζες. Ο Γιάννης ανήκε στη δεύτερη κατηγορία. Ήταν από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που δεν κατακτούν τον σεβασμό των άλλων με την ισχύ ή τη φωνή τους, αλλά με τη γαλήνη της παρουσίας τους. Με το ήθος τους. Με την ακεραιότητα της ψυχής τους.
Ήπιων τόνων, ευγενής, διακριτικός, βαθιά ανθρώπινος, πορεύτηκε σε όλη του τη ζωή με μια αρχοντιά που δεν είχε καμία σχέση με πλούτη ή αξιώματα. Ήταν η αρχοντιά της καρδιάς. Εκείνη η σπάνια ποιότητα των ανθρώπων που ξέρουν να σέβονται τον συνάνθρωπο, να ακούνε πριν μιλήσουν, να προσφέρουν πριν ζητήσουν, να συγχωρούν πριν κρίνουν.
Ο Γιάννης δεν χρειαζόταν να υψώσει τη φωνή του για να ακουστεί. Η ζωή του μιλούσε γι’ αυτόν. Η συνέπεια των πράξεών του ήταν η γλώσσα του. Η καλοσύνη του ήταν η υπογραφή του.
Ως επαγγελματίας υπήρξε υποδειγματικός. Τίμησε την εργασία του με ευσυνειδησία, υπευθυνότητα και σεβασμό. Δεν είδε ποτέ το επάγγελμα ως μέσο προσωπικής προβολής, αλλά ως πεδίο προσφοράς και αξιοπρέπειας. Οι συνεργάτες του θυμούνται έναν άνθρωπο έντιμο. Έναν άνθρωπο που κρατούσε τον λόγο του. Έναν άνθρωπο που αντιμετώπιζε τους πάντες με ισότητα και ευγένεια.
Όμως η μεγαλύτερη δημιουργία του δεν ήταν επαγγελματική.
Ήταν η οικογένειά του.
Ήταν η πορεία της ζωής του δίπλα στην εκλεκτή σύντροφο της καρδιάς του, τη Φωτεινή Μαρκουτσάκη.
Υπάρχουν συναντήσεις που μοιάζουν τυχαίες. Και υπάρχουν συναντήσεις που μοιάζουν να έχουν γραφτεί από τον Θεό πριν ακόμη γεννηθούν οι άνθρωποι που θα τις ζήσουν.
Η σχέση του Γιάννη και της Φωτεινής ήταν μια τέτοια συνάντηση.
Δύο άνθρωποι με κοινές αξίες, κοινά όνειρα και κοινή πίστη στην ομορφιά της ζωής ενώθηκαν και δημιούργησαν ένα σπίτι που δεν χτίστηκε μόνο με τούβλα και τοίχους, χτίστηκε με αμοιβαίο σεβασμό, εμπιστοσύνη, τρυφερότητα και αφοσίωση.
Το σπίτι τους έγινε καταφύγιο αγάπης.
Έγινε λιμάνι γαλήνης.
Έγινε τόπος όπου η ανθρωπιά είχε πάντοτε θέση στο τραπέζι.
Και όταν κάποια στιγμή αισθάνθηκαν πως η αγάπη που κρατούσαν μέσα τους ήταν μεγαλύτερη από τα όρια της καθημερινότητας, δεν δίστασαν να κάνουν το βήμα που φανερώνει το μεγαλείο της ψυχής.
Άνοιξαν την αγκαλιά τους σε ένα παιδί.
Σε μια εποχή δύσκολη. Σε μια εποχή πληγών.
Σε μια εποχή που η ιστορία άφηνε ακόμη τα σημάδια της πάνω σε αθώες ψυχές.
Ταξίδεψαν στη Ρουμανία, αμέσως μετά τις δύσκολες περιόδους των κοινωνικών αναταράξεων και των τραυμάτων που είχαν αφήσει οι συγκρούσεις. Δεν πήγαν ως ευεργέτες, δεν πήγαν ως άνθρωποι που ήθελαν να προσφέρουν ελεημοσύνη, πήγαν ως γονείς. Πήγαν ως άνθρωποι που αναζητούσαν ένα παιδί για να αγαπήσουν. Και εκεί συνάντησαν το μεγαλύτερο δώρο της ζωής τους.
Την Κατερίνα. Το κορίτσι που έμελλε να γίνει η καρδιά του σπιτιού τους. Το παιδί που περίμενε μια αγκαλιά.
Το παιδί που περίμενε να ακούσει τη λέξη «οικογένεια». Και τότε συνέβη το θαύμα.
Γιατί η υιοθεσία δεν είναι μια νομική πράξη, είναι μια πράξη ανάστασης. Είναι η στιγμή που δύο καρδιές αποφασίζουν να μοιραστούν τη ζωή τους με μια τρίτη καρδιά και να γίνουν για πάντα ένα.
Ο Γιάννης και η Φωτεινή δεν έδωσαν απλώς στέγη στην Κατερίνα. Της έδωσαν πατρίδα.Της έδωσαν ρίζες. Της έδωσαν ασφάλεια. Της έδωσαν το δικαίωμα να ονειρεύεται. Της έδωσαν το ανεκτίμητο δώρο να γνωρίσει τι σημαίνει να σε αγαπούν άνευ όρων.
Και εκείνη, με τη σειρά της, γέμισε το σπίτι τους με φως. Έγινε η απόδειξη πως η αγάπη δεν γεννιέται μόνο από το αίμα. Γεννιέται από την καρδιά.
Σήμερα, καθώς αποχαιρετούμε τον Γιάννη, είναι αδύνατο να μη σταθούμε με συγκίνηση μπροστά σε αυτή την πράξη ζωής. Γιατί κάποιοι άνθρωποι αφήνουν πίσω τους περιουσίες. Άλλοι αφήνουν έργα.
Ο Γιάννης αφήνει έναν άνθρωπο που μεγάλωσε μέσα στην αγάπη του. Αφήνει μια κόρη που αποτελεί τη ζωντανή συνέχεια της ψυχής του. Αφήνει μια οικογένεια που υπήρξε το ωραιότερο δημιούργημά του. Και μαζί με την οικογένεια, αφήνει και ένα άλλο πολύτιμο αποτύπωμα.
Το αποτύπωμα της πίστης.
Γιατί ο Γιάννης δεν υπήρξε άνθρωπος μόνο της κοινωνικής προσφοράς. Υπήρξε και άνθρωπος της Εκκλησίας. Άνθρωπος που πίστευε ότι η πίστη δεν είναι θεωρία αλλά πράξη. Δεν είναι λόγια αλλά ζωή.
Μαζί με τη Φωτεινή υπήρξαν οι θεμελιωτές μιας σπουδαίας προσπάθειας: της ανέγερσης του Ιερού ετούτου Ναού του Αγίου Εφραίμ.
Δεν πρόσφεραν μόνο υλικά μέσα. Πρόσφεραν ψυχή.Πρόσφεραν κόπο. Πρόσφεραν χρόνο. Πρόσφεραν αγάπη.
Κάθε πέτρα που τοποθετήθηκε στα θεμέλια ετούτου του ναού κουβαλούσε κάτι από την πίστη τους.
Κουβαλούσε κάτι από τα όνειρά τους. Κουβαλούσε κάτι από τη βαθιά πεποίθησή τους ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από τόπους προσευχής, ελπίδας και παρηγοριάς.
Ο ναός αυτός θα στέκει για πολλά χρόνια ακόμη.
Και όσοι περνούν το κατώφλι του ίσως να μη γνωρίζουν όλες τις λεπτομέρειες της ιστορίας του, όμως ο Θεός γνωρίζει. Γνωρίζει ποιοι έβαλαν τον πρώτο λίθο. Γνωρίζει ποιοι εργάστηκαν αθόρυβα.
Γνωρίζει ποιοι έσπειραν για να θερίσουν οι επόμενες γενιές. Ο Γιάννης υπήρξε ένας τέτοιος σπορέας.
Σπορέας αγάπης. Σπορέας πίστης. Σπορέας ανθρωπιάς. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας αφήνει σήμερα.
Σε μια εποχή που οι άνθρωποι συχνά αγωνίζονται να φανούν, εκείνος αγωνίστηκε να είναι.
Σε μια εποχή που πολλοί αναζητούν την αναγνώριση, εκείνος αναζητούσε την προσφορά.
Σε μια εποχή που περισσεύει η βιασύνη, εκείνος επέλεγε τη γαλήνη.
Σε μια εποχή που συχνά κυριαρχεί η αδιαφορία, εκείνος διάλεγε την αλληλεγγύη.
Αθόρυβα.
Διακριτικά.
Με ευγένεια. Όπως ακριβώς έζησε.
Και ίσως γι’ αυτό ο πόνος του αποχωρισμού είναι τόσο μεγάλος. Γιατί δεν αποχαιρετούμε μόνο έναν άνθρωπο, αποχαιρετούμε έναν τρόπο ζωής, μια ποιότητα χαρακτήρα, μια παρουσία που γλύκαινε τον κόσμο γύρω της.
Αποχαιρετούμε το χαμόγελο που καθησύχαζε, το βλέμμα που ενθάρρυνε,το χέρι που βοηθούσε, την καρδιά που αγαπούσε.
Αγαπημένε μας Γιάννη,
Σήμερα η γη κρατά το σώμα σου, αλλά η μνήμη κρατά την παρουσία σου ζωντανή.
Θα σε συναντούμε στις αφηγήσεις όσων σε γνώρισαν.Στα λόγια της αγαπημένης σου Φωτεινής.
Στα μάτια της Κατερίνας.Στις προσευχές που θα υψώνονται στον ναό που βοήθησες να οικοδομηθεί.
Στις μικρές καθημερινές πράξεις καλοσύνης που δίδαξες χωρίς ποτέ να διδάσκεις.
Και όταν οι άνθρωποι που σε αγάπησαν θα αναζητούν παρηγοριά, θα θυμούνται πως η ζωή σου υπήρξε μια σιωπηλή μαρτυρία ότι ο κόσμος γίνεται καλύτερος όχι από τους ισχυρούς, αλλά από τους καλούς.
Όχι από εκείνους που ακούγονται περισσότερο, αλλά από εκείνους που αγαπούν περισσότερο.
Σήμερα, καθώς η θλίψη πλημμυρίζει τις καρδιές μας, ας κρατήσουμε αυτό το πολύτιμο δώρο που μας αφήνεις.Την παρακαταθήκη της καλοσύνης.
Την κληρονομιά της αξιοπρέπειας.Την ευλογία της αγάπης.
Και ας πιστέψουμε πως κάπου πέρα από τα όρια του ορατού κόσμου, εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος ούτε δάκρυ ούτε χωρισμός, ο Θεός υποδέχεται έναν καλό και πιστό δούλο Του.
Έναν άνθρωπο που αγάπησε αληθινά.Έναν άνθρωπο που πρόσφερε αθόρυβα.Έναν άνθρωπο που έζησε με αρχοντιά ψυχής.
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μας Γιάννη!
Η μνήμη σου θα παραμένει ευλογία.
Η ζωή σου θα παραμένει φάρος.
Και η αγάπη που μοίρασες θα συνεχίζει να ανθίζει στις καρδιές εκείνων που είχες την ευλογία να αγγίξεις.
Αιωνία σου η μνήμη!
Εύα Καπελλάκη Κοντού [ Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος & ραδιοφωνική παραγωγός]
