Η πορεία της Μαρκέλλας μοιάζει με εκείνες τις λεπτεπίλεπτες διαδρομές όπου η τέχνη συναντά την ευαισθησία και η γνώση γίνεται τρόπος ζωής. Από τα μαθητικά της χρόνια στο Κολλέγιο Αθηνών και στη σχολή Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου, μέχρι τις σπουδές στη Γραφιστική και την εξειδίκευση στα websites στον ΑΚΤΟ, ακολούθησε με συνέπεια έναν κόσμο όπου η αισθητική δεν είναι πολυτέλεια αλλά ανάγκη ψυχής.
Η δημιουργικότητά της δεν περιορίστηκε ποτέ σε μία μόνο μορφή έκφρασης. Άλλοτε μέσα από την ψηφιακή εικόνα και τον σχεδιασμό, άλλοτε μέσα από τη ζωγραφική και την παιδική εικονογράφηση, κι άλλοτε μέσα από τη μουσική, ως σοπράνο στη διακεκριμένη χορωδία του Δήμου Αγίας Παρασκευής, έμαθε να μετατρέπει το συναίσθημα σε τέχνη. Οι συμμετοχές της σε εκθέσεις με την ομάδα ArtWay, από την Πάρο έως την Αθήνα, επιβεβαιώνουν μια πορεία που συνεχώς εξελίσσεται, με διακριτικότητα αλλά και ουσία.
Σε μια εποχή όπου οι εικόνες περνούν γρήγορα και οι άνθρωποι ξεχνιούνται εύκολα, εκείνη επιμένει να δημιουργεί με ευγένεια, καλλιέργεια και εσωτερικό φως. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σπάνιο έργο τέχνης απ’ όλα.
Την συνάντησα στην Αθήνα, στην έκθεση εικαστικών της ArtWay στο ΚΑΜΙΝΙ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ και δέχτηκε να μου μιλήσει για τον «Αντίλαλο»:
- Από τον κόσμο της γραφιστικής και των websites μέχρι τη ζωγραφική και την παιδική εικονογράφηση, η πορεία σας μοιάζει με ένα συνεχές ταξίδι τέχνης και αναζήτησης. Τι είναι αυτό που σας ωθεί να εξελίσσεστε διαρκώς και να δοκιμάζετε νέες μορφές δημιουργίας;
Νομίζω πως η ανάγκη για εξέλιξη γεννιέται από την ίδια την περιέργεια. Για μένα, η δημιουργία δεν ήταν ποτέ κάτι στατικό, κάθε μορφή τέχνης ανοίγει έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης και επικοινωνίας. Ξεκινώντας από τη γραφιστική και τα websites, με γοήτευε πάντα η δύναμη της εικόνας να μεταφέρει συναίσθημα, ιδέες και εμπειρίες. Στη συνέχεια, η ζωγραφική και η παιδική εικονογράφηση μου έδωσαν περισσότερο χώρο για φαντασία, αυθορμητισμό και προσωπική αφήγηση.
Αυτό που με ωθεί διαρκώς είναι η ανάγκη να μαθαίνω και να ανακαλύπτω νέους τρόπους έκφρασης. Κάθε νέο δημιουργικό πεδίο λειτουργεί σαν πρόκληση αλλά και σαν ευκαιρία να δω τον κόσμο διαφορετικά. Πιστεύω πως όταν ένας καλλιτέχνης μένει ανοιχτός σε νέες εμπειρίες, εξελίσσεται όχι μόνο τεχνικά αλλά και ουσιαστικά, ως άνθρωπος.
Παράλληλα, η επαφή με διαφορετικά κοινά από έναν πελάτη που χρειάζεται μια σύγχρονη οπτική ταυτότητα μέχρι ένα παιδί που θα ταξιδέψει μέσα από μια εικόνα, με εμπνέει να προσαρμόζομαι, να πειραματίζομαι και να κρατώ ζωντανή τη δημιουργικότητά μου. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι να συνεχίζω να δημιουργώ έργα που έχουν ψυχή και μπορούν να αγγίξουν κάποιον, ανεξάρτητα από το μέσο.
- Έχετε συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις με την ομάδα ArtWay, τόσοστην Πάρο όσο και στην Αθήνα. Ποιο συναίσθημα σας γεννιέται όταν το κοινόστέκεται μπροστά σε ένα έργο σας και προσπαθεί να «διαβάσει» την ψυχή του;
Είναι μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή, σχεδόν συγκινητική. Όταν βλέπω κάποιον να στέκεται μπροστά σε ένα έργο μου και να αφιερώνει χρόνο για να το παρατηρήσει, αισθάνομαι πως δημιουργείται ένας σιωπηλός διάλογος. Εκείνη τη στιγμή το έργο παύει να ανήκει αποκλειστικά σε εμένα· αποκτά τη δική του ζωή μέσα από τα μάτια και τα συναισθήματα του θεατή.
Πολλές φορές με συναρπάζει το πόσο διαφορετικά μπορεί να «διαβαστεί» ένα έργο. Κάθε άνθρωπος κουβαλά τις δικές του εμπειρίες, τις μνήμες και τις
ευαισθησίες του, κι έτσι βλέπει μέσα στην εικόνα κάτι μοναδικό. Αυτό είναι ίσως το πιο μαγικό στοιχείο της τέχνης: ότι μπορεί να ενώσει ανθρώπους χωρίς λόγια.
Στις ομαδικές εκθέσεις με την ομάδα ArtWay, τόσο στην Πάρο όσο και στην Αθήνα, ένιωσα έντονα αυτή τη δύναμη της επικοινωνίας. Η επαφή με το κοινό δεν είναι απλώς μια παρουσίαση έργων· είναι ανταλλαγή ενέργειας, σκέψεων και συναισθημάτων. Και όταν κάποιος μου λέει ότι βρήκε μέσα σε έναν πίνακα ένα κομμάτι του εαυτού του, τότε νιώθω πως το έργο έχει πραγματικά ολοκληρωθεί.
- Η σχέση σας με την τεχνολογία φαίνεται εξίσου δυνατή με τη σχέση σας μετην τέχνη. Πιστεύετε πως σήμερα ένας καλλιτέχνης οφείλει να γνωρίζει και τον ψηφιακό κόσμο ώστε να εκφράζεται ολοκληρωμένα;
Πιστεύω πως η τέχνη και η τεχνολογία σήμερα δεν λειτουργούν πια ως δύο ξεχωριστοί κόσμοι συναντιούνται συνεχώς και αλληλοσυμπληρώνονται. Ο ψηφιακός κόσμος έχει ανοίξει τεράστιες δυνατότητες έκφρασης, επικοινωνίας και πρόσβασης, κι αυτό δίνει στον καλλιτέχνη νέα εργαλεία για να εξελίξει τη δημιουργικότητά του.
Δεν θεωρώ όμως ότι ένας καλλιτέχνης “οφείλει” να ακολουθήσει έναν συγκεκριμένο δρόμο. Η ουσία παραμένει πάντα η αλήθεια και η δύναμη της έκφρασης. Παρ’ όλα αυτά, η γνώση της τεχνολογίας μπορεί να λειτουργήσει απελευθερωτικά. Επιτρέπει στον δημιουργό να παρουσιάσει τη δουλειά του σε ένα παγκόσμιο κοινό, να πειραματιστεί με νέα μέσα και να συνδυάσει διαφορετικές μορφές τέχνης με τρόπους που παλαιότερα δεν υπήρχαν.
Στη δική μου πορεία, η επαφή με τη γραφιστική, τα websites και τα ψηφιακά εργαλεία με βοήθησε να βλέπω την εικόνα πιο πολυδιάστατα. Ταυτόχρονα, η ζωγραφική και η εικονογράφηση με κρατούν συνδεδεμένη με το συναίσθημα, τη χειροποίητη αίσθηση και την ανθρώπινη επαφή. Νομίζω πως η ισορροπία ανάμεσα στα δύο είναι τελικά το πιο ενδιαφέρον σημείο: να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία χωρίς να χάνουμε την ψυχή της τέχνης.
- Η μουσική υπήρξε επίσης σημαντικό κομμάτι της ζωής σας, μέσα από τη συμμετοχή σας ως σοπράνο στη χορωδία του Δήμου Αγίας Παρασκευής. Πόσο επηρεάζει η μουσική τη ζωγραφική και γενικότερα τη δημιουργική σας έκφραση;
Η μουσική επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο δημιουργώ, ακόμη κι όταν δεν το συνειδητοποιώ. Για μένα, η μουσική και η ζωγραφική έχουν έναν κοινό πυρήνα: και οι δύο βασίζονται στον ρυθμό, στην αρμονία, στις παύσεις και κυρίως στο συναίσθημα. Όπως μια μελωδία μπορεί να γεννήσει εικόνες, έτσι κι ένα έργο ζωγραφικής μπορεί να έχει τον δικό του “ήχο” και εσωτερικό ρυθμό. Η εμπειρία μου ως σοπράνο στη χορωδία του Δήμου Αγίας Παρασκευής με βοήθησε να κατανοήσω περισσότερο τη δύναμη της συλλογικότητας αλλά και της έκφρασης μέσα από την ευαισθησία. Όταν τραγουδάς σε μια χορωδία, μαθαίνεις να ακούς όχι μόνο τη δική σου φωνή αλλά και των άλλων. Αυτή η ισορροπία, η πειθαρχία και η συναισθηματική σύνδεση περνούν με έναν τρόπο και στη ζωγραφική μου.
Πολύ συχνά δημιουργώ ακούγοντας μουσική, γιατί με βοηθά να μπω σε μια διαφορετική εσωτερική κατάσταση. Άλλες φορές με οδηγεί σε πιο έντονες και δυναμικές εικόνες και άλλες σε πιο ήρεμες, λυρικές συνθέσεις. Θα έλεγα πως η μουσική λειτουργεί σαν μια αόρατη γέφυρα ανάμεσα στο συναίσθημα και την εικόνα ένας τρόπος να μεταφέρεται η ψυχή από τον ήχο στο χρώμα.
- Παρακολουθείτε συνεχώς σεμινάρια, από WordPress και προγραμματισμό HTML μέχρι ζωγραφική με λάδια και σύγχρονα προγράμματα γραφιστικής. Είναι για εσάς η γνώση μια μορφή προσωπικής ελευθερίας;
Απόλυτα. Για μένα η γνώση είναι μια μορφή ελευθερίας, γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να εξελίσσεσαι, να εκφράζεσαι πιο ουσιαστικά και να μην περιορίζεσαι ποτέ σε μία μόνο εκδοχή του εαυτού σου. Κάθε νέο σεμινάριο, είτε αφορά το WordPress και τον προγραμματισμό HTML είτε τη ζωγραφική με λάδια ή τα σύγχρονα εργαλεία γραφιστικής, ανοίγει ένα νέο παράθυρο σκέψης και δημιουργίας. Μου αρέσει να αισθάνομαι πως παραμένω «μαθήτρια» της τέχνης και της ζωής. Η διαδικασία της μάθησης δεν είναι μόνο τεχνική κατάρτιση· είναι τρόπος να κρατάς το μυαλό και τη φαντασία σου ζωντανά. Κάθε νέα γνώση προσθέτει ένα ακόμη χρώμα στην παλέτα μου και με βοηθά να βλέπω τα πράγματα πιο ανοιχτά και πολυδιάστατα.
Ταυτόχρονα, πιστεύω πως η γνώση δίνει και αυτοπεποίθηση. Όταν γνωρίζεις διαφορετικά μέσα και εργαλεία, μπορείς να μετατρέψεις μια ιδέα σε πραγματικότητα χωρίς φόβο. Αυτό δημιουργεί μια βαθιά αίσθηση ανεξαρτησίας και προσωπικής ελευθερίας, την ελευθερία να πειραματίζεσαι, να αλλάζεις, να ονειρεύεσαι και να δημιουργείς χωρίς όρια.
- Μέσα από το Instagramportfolio σας,[markellas_art] (https://www.instagram.com/markellas_art?utm_source=chatcom μοιράζεστε δημόσια την καλλιτεχνική σας διαδρομή. Πόσο δύσκολο είναι για έναν δημιουργό να εκθέτει όχι μόνο τα έργα του αλλά και ένα κομμάτι του εαυτού του στο κοινό;
Είναι μια διαδικασία που χρειάζεται θάρρος και ειλικρίνεια. Όταν ένας δημιουργός μοιράζεται τη δουλειά του δημόσια, ειδικά μέσα από ένα προσωπικόportfolio στο Instagram, δεν εκθέτει μόνο εικόνες ή έργα, αποκαλύπτει έναν τρόπο σκέψης, μια ευαισθησία, πολλές φορές ακόμη και πολύ προσωπικά συναισθήματα. Κάθε έργο κουβαλά ένα κομμάτι της ψυχής και της διαδρομής του δημιουργού.
Στην αρχή υπάρχει πάντα μια αίσθηση ευαλωτότητας, γιατί γνωρίζεις πως αυτό που παρουσιάζεις θα κριθεί, θα σχολιαστεί ή θα ερμηνευτεί διαφορετικά από τον καθένα. Με τον χρόνο όμως καταλαβαίνεις πως αυτή ακριβώς η αλήθεια είναι που δημιουργεί ουσιαστική σύνδεση με το κοινό. Οι άνθρωποι δεν αγγίζονται μόνο από την τεχνική· αγγίζονται από την αυθεντικότητα.
Τα socialmedia έχουν μια διπλή πλευρά. Από τη μία δίνουν τη δυνατότητα σε έναν καλλιτέχνη να επικοινωνήσει άμεσα με ανθρώπους από όλο τον κόσμο και να χτίσει μια κοινότητα γύρω από τη δουλειά του. Από την άλλη, απαιτούν μια συνεχή έκθεση, που πολλές φορές μπορεί να γίνει ψυχολογικά απαιτητική. Για αυτό πιστεύω πως είναι σημαντικό ο δημιουργός να κρατά μια ισορροπία: να μοιράζεται αληθινά πράγματα χωρίς να χάνει τον προσωπικό του πυρήνα.
Τελικά, θεωρώ πως όταν εκθέτεις τη δουλειά σου με ειλικρίνεια και αγάπη, ακόμη κι αν νιώθεις ευάλωτος, δημιουργείται κάτι πολύ ανθρώπινο και ουσιαστικό. Και αυτή η σύνδεση είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της τέχνης.
Κάθε δημιουργός αφήνει πίσω του ένα ίχνος. Άλλοι ένα σχέδιο, άλλοι μια φωνή, άλλοι μια στιγμή που μένει στη μνήμη. Η Μαρκέλλα συνεχίζει να χτίζει το δικό της αποτύπωμα με συνέπεια, αισθητική παιδεία και μια βαθιά ανάγκη για εξέλιξη. Από τη γραφιστική και τα websites μέχρι τις εικαστικές τέχνες και τη μουσική, η διαδρομή της αποδεικνύει πως η δημιουργία δεν είναι προορισμός αλλά ένα αέναο ταξίδι αυτογνωσίας.
Σας παραθέτω την κριτική για το έργο της:
ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ-ΚΡΙΤΙΚΟΥ ΤΕΧΝΗΣ ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΠΕΤΜΕΖΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΜΑΡΚΕΛΛΑΣ ΚΟΜΠΙΤΣΑ
Με προδιαγραφές διακοσμητικής επίφασης η καλλιτέχνιδα Μαρκέλλα Κομπίτσα προβάλλει στις δημιουργίες της δεδομένα της κανονικότητας και της ορθότητας. Οι διαπεραστικές εξάρσεις των χρωμάτων και σχεδιαστικές εκφάνσεις στην τέχνη της διαμορφώνουν εύληπτα υποβλητικές μεταλλαγές με διάθεση και αίσθημα προβληματισμού .
Προχωρά σε διεργασίες που ευπρόσδεκτα πλέκουν τα σύνολα των συγκροτήσεων και των αναγωγών με τις καίριες επιρροές που έχει δεχτεί από ποικίλους επηρεασμούς .
Η έμπνευση της ατέρμονη στην υπόσταση της περιλαμβάνει μνημονικές θεματικές περιηγήσεις. Εντάσσει την δυναμική της απροκάλυπτα σε υποβλητικές διαδικασίες και σε διαβήματα της εικαστικής οικουμενικότητας. Διαθέτει μια διαλογική άποψη με ευθύνη σύνεσης απέναντι στο κοινό .Μέσα από την αμετάκλητη παρέμβαση των υπερρεαλιστικών χαρακτήρων εμμένει να ζωντανεύει έναν υπάρχοντα πλέον περίγυρο ζωτικών αποκαλύψεων. Οι δύνες στην μορφική ανάπλαση των συλλήψεων της διαθέτουν τα στοιχεία ενός συναφούς προσδιορισμού. Επιβάλλουν με θαυμαστό και ιδανικό τρόπο μια εκκίνηση που επωάζει την ανθρωποκεντρική οντότητα των πραγμάτων.
Η συνειδησιακή ροή της κατάλληλης γραφής και της απόδοσης που παρατηρούμε στην συνέχεια προσεγγίζει την εμφαντική μετουσίωση των συσχετισμών και των συνδέσεων . Απορρέει από την γραμμική ακρίβεια που ενυπάρχει στην διαρκή κατάθεση των επιλεγμένων και των απόλυτα οριακών ωσμώσεων. Πρόκειται για την εισχώρηση σε έμμεσα και οικεία περιβάλλοντα που με την αρχιτεκτονικά δομημένη υφή τους συνδέουν την ευρύτητα του περίγυρου που διαμορφώθηκε σταδιακά και βαθμιαία .
Η οντολογική χροιά των εκθεμάτων της Μαρκέλλας Κομπίτσα εκθέτει τις πτυχές μιας ουσιώδους και βιωμένης πραγματικότητας . Σκιαγραφούν την ιστόρηση των τονισμών της συμβολικής επιστέγασης που με συγκεκριμένη κατεύθυνση επισυνάπτει μερίσματα από την διευθέτηση των καθορισμών. Εύστοχα προσιδιάζονται εκφράσεις απεικόνισης που ορίζουν αντιλήψεις με δομές που αξίζει να εντρυφήσει ο θεατής .Οι παραθέσεις στοιχειοθετούν ένα φάσμα ερεθισμάτων με ελεύθερο στοχασμό και μετουσίωση λογισμών .
Η απεικόνιση δένει με τα μηνύματα των εντυπώσεων που μαρτυρούν συγκινησιακούς κραδασμούς.
Λεόντιος Πετμεζάς , Ιστορικός , κριτικός τέχνης.
Εύα Καπελλάκη Κοντού [Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος & ραδιοφωνική παραγωγός]
