Περνούν οι μέρες, οι μήνες και οι πληρωμές ακόμη να γίνουν για αγρότες, κτηνοτρόφους και μελισσοκόμους οι οποίοι πέρασαν πολλές μέρες στα μπλόκα για την επιβίωση τους.
Παρόλα αυτά οι κυβερνητικοί παράγοντες τυλιγμένοι στα κουστούμια τους και στις γραβάτες τους, οι άνθρωποι που από την πολιτική έχουν στο πόθεν εσχες τους δεκάδες ακίνητα ο καθένας απλά επειδή επαγγέλλονται πολιτικοί, ΕΤΑΞΑΝ, την πληρωμή των ανθρώπων της υπαίθρου που μοχθούν.
Οι εργολάβοι φίλοι τους, πληρώνονται για δήθεν αναπτυξιακά έργα μέχρι και στο λεπτό του λεπτού κατά δισεκατομμύρια ευρώ.
Όμως ο πρωτογενής τομέας στενάζει, οι μισθωτοί στενάζουν, οι συνταξιούχοι στενάζουν, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες στενάζουν. Από τις 20 του μήνα δεν υπάρχουν χρήματα στα ταμεία.
Στενάζουν αλλά δυστυχώς δεν βρίσκουν φωνή να τους εκφράσει, να τους καλύψει, να τους δώσει ελπίδα.
Κοιμάται η αντιπολίτευση τον ύπνο του δικαίου. Που και που μια αναφορά σε κάποιο -όχι και τόσο μείζον – πρόβλημα για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια το λαού. Ίσα ίσα να διατηρηθούν στα ποσοστά τους για να τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο της συγκυβέρνησης όταν έρθει η ώρα.
Δεν δείχνουν καμία μαχητικότητα και δεν δίνουν καμία ελπίδα… Όμως και από τους συνδικαλιστές δεν έρχεται καμία φωνή να εμπνέει, κανένας παράγοντας να ξεχωρίζει, να ηγηθεί, να απαιτήσει.
Κι έτσι κυβερνούν σε μια διαιρεμένη κοινωνία οι «ψεύτες», οι «κλέφτες» και οι «απατεώνες». Έτσι τους αποκαλεί ο ίδιος ο λαός τους, αλλά ως δια μαγείας πάλι θα κυβερνούν οι ίδιοι και οι χρυσοί γόνοι τους για δεκαετίες.
Πώς άραγε αντιμετωπίζεις τους ψεύτες, όταν ο ίδιος είσαι τόσο εθισμένος στο ψέμα …;
Πώς θα αλλάξει μια κατάσταση αν δεν είσαι διατεθειμένος να αλλάξεις εσύ…;
Τροφή για σκέψη.
