Αντί Μνημοσύνου – Αφιέρωμα στη μνήμη του Στέλιου Δ. Καπελλάκη

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν θόρυβο όσο ζουν.

Περπατούν ανάμεσά μας σαν να ζητούν «συγγνώμη» που υπάρχουν, κι όμως κρατούν όρθιο τον κόσμο.

Ο Στέλιος ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος.

Σε καιρούς δύσκολους, όπου η κακία φοριέται σαν παράσημο και η αντιπάθεια γίνεται καθημερινή γλώσσα,εκείνος διάλεξε τον πιο ανηφορικό δρόμο: να βλέπει τον άλλον, να τον νιώθει, να στέκεται δίπλα του χωρίς όρους.

Είχε έμφυτη την ενσυναίσθηση, όχι ως λέξη της μόδας, αλλά ως στάση ζωής.

Πόνεσε με τους πονεμένους, μοιράστηκε το βάρος όσων λύγιζαν, έδωσε χωρίς να μετρά, χωρίς να ζητά, χωρίς ποτέ να κρατά λογαριασμό. Πάντα για τον συνάνθρωπο. Τίποτα για τον εαυτό του. Ίσως γι’ αυτό κάποιοι δεν τον κατάλαβαν.

Ίσως γι’ αυτό βρέθηκε συχνά μέσα σε περιβάλλοντα γεμάτα κακίες και μικρότητες. Μα εκείνος δεν άλλαξε .Δεν σκλήρυνε.

Δεν πρόδωσε τα πιστεύω  του για να επιβιώσει, αντιστεκόταν με παρρησία ψυχής, υψώνοντας με καθάρια φωνή την αλήθεια του όσο κι αν οι άλλοι προσπαθούσαν, από τα παιδικά του χρόνια, να τον «περιθωριοποιήσουν» για να μην τον ακούν!

Έμεινε άνθρωπος .Και τώρα που λείπει, η απουσία είναι αισθητή.

Γιατί τέτοιοι άνθρωποι φαίνονται πραγματικά μόνο όταν δεν είναι πια εδώ.

Στέλιο,

η μνήμη σου δεν είναι θλίψη, είναι υπενθύμιση.

Ότι ακόμα και σε σκοτεινούς καιρούς μπορεί κανείς να διαλέξει το φως.

Και εσύ το διάλεξες, είχε γίνε καθημερινή σου προτεραιότητα.

Όσοι τον γνώρισαν έχουν να θυμούνται την προσφορά του στον άνθρωπο δίχως όρια. Τις δωρεές που έκανε τόσο στη γενέτειρά του, όσο και όπου αντιλαμβανόταν την ανάγκη υποστήριξης, αθόρυβα δίχως την ανάγκη προβολής, επιλέγοντας την ανωνυμία.

Συναντήσαμε τον κο Στέλιο Κωνσταντακάκη ο οποίος ως φίλος της οικογένειας τον γνώρισε όταν ο Στέλιος ήταν παιδί, ένιωσε τις ανησυχίες του και πολλές φορές υπήρξε και ο έμπιστος φίλος του για να φυλάσσει τα μυστικά της ψυχής του, ίσως και τα παράπονα για την αχαριστία ανθρώπων κυρίως σ’ εκείνους που έδωσε τα πάντα, κινδύνεψε για να τους σώσει και να τους προσφέρει απλόχερα τη δυνατότητα για μια καλύτερη ζωή για να εισπράξει την σιωπή! Όμως παρόλα αυτά, όπως μας είπε ο κος Κωνσταντακάκης δεν άλλαξε, η ψυχή του ήταν σαν του μικρού παιδιού. Μας είπε πως διαρκώς ενδιαφερόταν για όλα και για όλους, πρωτίστως για την οικογένειά του κι όταν η αδελφή του ήθελε να φύγει για να σπουδάσει στο εξωτερικό εκείνος της έδωσε τα φτερά βάζοντας την υπογραφή του ως κηδεμόνας. Φρόντισε αργότερα και για την οικογένειά της, ήταν στήριγμα για τους γονείς του και την γερόντισσα θεία του, όλα εκείνος. Για φίλους που του γύρισαν την πλάτη, για ανθρώπους σπουδαίους που συμπορπατίσανε μαζί σε δύσκολους πολιτικά καιρούς [ 1978 – 1981 ] και αντιστάθηκαν και οι οποίοι ήταν δίπλα του έως το τέλος των ημερών του. Φανταστείτε ότι όταν πήγε στα σώματα ασφαλείας λίγο πριν την αλλαγή με τον Ανδρέα Παπανδρέου, εκείνος αγόραζε την εφημερίδα «Ριζοσπάστης» και την διάβαζε στις βάρδιες του! Του έκαναν αναφορές , πήρε πολλαπλές μεταθέσεις, 21 τον αριθμό, αλλά εκείνος ανέντακτος! Το δίκιο του αδικημένου γινόταν φλόγα αντίστασης μέσα του.

«Θυμάμαι όταν μου αφηγήθηκε την περιπέτειά του στην αρχή τη επαγγελματικής του καριέρας…» μας λέει ο κος Κωνσταντακάκης,

«είχε εντολή τις ημέρες των Χριστουγέννων να αναφέρει όλους εκείνους που έπαιζαν χαρτιά επί χρήμασι  παράνομα. Μπήκε σε καφενείο στο Π. Ψυχικό κι εκεί όταν ζήτησε τα στοιχεία των συμμετεχόντων… του Διευθυντής της  Τράπεζας και ενός στρατιωτικού, εκείνοι του απάντησαν κατά το συνηθισμένο τρόπο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Ο Στέλιος τότε 20 χρονών παιδί ύψωσε το ανάστημά του και δεν δείλιασε, ζήτησε και πήρε τα στοιχεία για να τα αναφέρει στον διοικητή του Αστ. Τμήματος όπου υπηρετούσε κι εκείνος τον απέτρεψε να τα δημοσιοποιήσει όμως ο Στέλιος συνέχισε τον αγώνα του ως τη δικαίωση…και με την βοήθεια του βουλευτού Στάθη Παναγούλη, έφερε το θέμα στην Βουλή των Ελλήνων».

Και η συγκίνηση της αφήγησης και της ανάμνησης του φίλου του, του κ. Κωνσταντακάκη δεν του επέτρεψε να συνεχίσει, όμως μας είπε να δημοσιεύσουμε το αποδεικτικό στοιχείο αυτής της περιπέτειας μιας από τις πολλές άλλες  που είχε, κατόπιν παραχώρησης της αδελφής του Εύας Καπελλάκη Κοντού.

Σας το παραθέτουμε:

Πρακτικά της Βουλής σελ 1212:

Για του λόγου το αληθές υπάρχουν οι φωτογραφίες του κειμένου μέσα από την σελίδα των πρακτικών εκείνης της εποχής το έτος 1979.

Σ.Κ.