Μοίρες https://www.booked.net
+17°C

Άνθρωποι και τοπία της Μεσαράς - Στα μονοπάτια της ιστορικής μνήμης του Σοκαρά

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο:
Άνθρωποι και τοπία της Μεσαράς - Στα μονοπάτια της ιστορικής μνήμης του Σοκαρά

της Εύας Καπελλάκη-Κοντού*

Ημέρες μνήμης, ιστορικής μνήμης ετούτες και τα βήματά μου με οδηγούν στον πανέμορφο Σοκαρά για να αναθιβάλω τις θλιβερές μνήμες και να τις ανασύρω από το χρονοντούλαπο της ιστορίας έχοντας συνδαιτυμόνες μου τον κ. Στέλιο Ορφανάκη, πρόεδρο του Συλλόγου ολοκαυτώματος και επί σειρά ετών πρώην πρόεδρο της κοινότητας Σοκαρά και το νυν πρόεδρο, κ. Γιάννη Βιλανάκη.

Σαν γνώριμοι από καιρό, αρχίσαμε την κουβέντα μας με τον κ. Ορφανάκη.

Μπροστά στο Ηρώο σαν σε μονόλογο γεμάτο πίκρα, παράπονο αλλά και ανακούφιση, ανιστορεί...

- Για να φτιάξω αυτό το Ηρώο πήγα και βρήκα στην Αλικαρνασσό το μπάρμπα Γιάννη τον Πετρά και του λέω:

«Μπάρμπα Γιάννη ήθελα να ’ρθεις στο Σοκαρά να μου κάνεις το Ηρώο». Η γυναίκα του δεν ήθελε, γιατί ο άνθρωπος ήταν άρρωστος αλλά εγώ της υποσχέθηκα ότι θα κάνω ό,τι λέει ο γιατρός να τον βοηθήσω αρκεί εκείνος να μου κάνει το Ηρώο.

Πράγματι, τον φιλοξένησα σαράντα ημέρες στο σπίτι μου τηρώντας την υπόσχεσή μου. Και εκείνος μου το έφτιαξε, χρέος τιμής για τον πατέρα μου που έπεσε για τη λευτεριά και για τους συντοπίτες μας που έκαναν το ίδιο.

Με ποια αιτιολογία τους σκότωσαν;

- Γιατί ερχόταν οι αντάρτες, τους φιλοξενούσαν, τους πήγαιναν τρόφιμα στο βουνό κι ήταν μία καλή αιτία για να τους εκτελέσουν. Η Λίστα των αντιστασιακών ήταν 60 αλλά βρήκαν μόνο 27! Ο δοσίλογος Εμμανουήλ Καλιτσούνης ήρθε την παραμονή με το γαϊδουράκι του και ειδοποίησε τους χωριανούς λέγοντας: “Εγώ σας εγγυούμαι αν μείνετε στο σπίτι, αν πάτε στα χωράφια και κρυφτείτε δεν σας εγγυούμαι, γιατί οι Γερμανοί έχουν σκυλιά και θα σας βρουν και θα σας σκοτώσουν...”. Πολλοί τον πίστεψαν και μείνανε στο σπίτι άλλοι όμως όχι, έφυγαν για να σωθούν!

Την επόμενη ημέρα κοντά στις 4:00 τα ξημερώματα οι Γερμανοί στρατιώτες ήρθαν στο χωριό και χτυπούσαν τις πόρτες. Γυναίκες και παιδιά μάς συγκέντρωσαν στο σχολείο, μετά ήρθαν οι Γκεσταμπίτες με κουκούλες, μαζί τους και ο Καλιτσούνης και πήραν 27 άντρες.

 Ήταν μεταξύ των εκτελεσθέντων και ο πατέρας μου Αντώνιος Ορφανός και τα τέσσερα αδέρφια του, τα οποία εκτέλεσαν οι Γερμανοί όπως επίσης και από την οικογένεια των Χαλκιαδάκη!!! 

Ήσασταν μπροστά εσείς, στην εκτέλεση του πατέρα σας;

- Εμείς τα παιδιά, ήμασταν στο σχολείο μέσα και παίζαμε, γυρνούσαμε πέρα- πώδε... Σαν παιδιά που ήμασταν, ακούγαμε να φωνάζουν τα ονόματά τους, αυτών που πήγαιναν για εκτέλεση αλλά τους πήγαιναν λίγο πιο πέρα, στη ρεματιά, μέσα από μονοπάτια για να τους εκτελέσουν!

 Εδώ που βρισκόμαστε, αυτή η προτομή των γυναικών τι αναπαριστά;

- Εδώ είναι το άγαλμα της μάνας που έκανε παθητική αντίσταση και πήγαινε στο βουνό τρόφιμα στους αντάρτες! Έκανε δέκα ψωμιά, έστελνε τα τρία στο βουνό για τους αντάρτες. Θέλοντας να τιμήσει αυτό η Βουλή των Ελλήνων χρηματοδότησε αυτό το έργο: Μάνες θρηνωδοί του Σοκαρά έργο του Φαρμακέλη το 2013.

Τιμή στη μάνα που έστελνε τρόφιμα στο βουνό, παρά την πείνα και τις στερήσεις!

Πείτε μου σας παρακαλώ το οδοιπορικό της θυσίας, όπως έχει καταγραφεί μέσα σας;

- Εδώ που λες έπαιρναν τους άντρες και τους κλείνανε στο παλιό σχολείο που παλαιότερα ήταν εκκλησία. Σ’ αυτήν την Ανατολική αίθουσα τούς μάζευαν και για να είναι σίγουροι ότι δεν θα φύγουν έβαζαν τέσσερις ντενεκέδες με βενζίνη στα τέσσερα σημεία, σε περίπτωση που κάποιος έκανε κάτι να τους ανατινάξουν, να τους κάψουν ζωντανούς!

Επίσης, εδώ που είναι “ο σύλλογος ολοκαυτώματος” παλιά ήταν αστυνομικό τμήμα, από εδώ τους έπαιρναν και τους οδηγούσαν σε κάποια μονοπάτια προς τον τόπο της εκτέλεσης!

Μετά από το σχολείο εμάς τα παιδιά και τις γυναίκες μάς έπαιρναν όλους και μας πήγαιναν στ’ Ασήμι, σ’ ένα στρατόπεδο μέσα και κάναμε δύο μέρες και τα μικρά παιδιά μέσα σε εκείνο το στρατόπεδο!

Τους άντρες τους πήγαιναν στο Ηράκλειο σε ένα άλλο στρατόπεδο. Τα παιδιά, μετά από δύο μέρες μας άφηναν να πάμε όπου είχαμε γνωστούς και συγγενείς. Μετά από την εκτέλεση βάλανε «αγγαρεία» για να ανοίξουν το λάκκο και να βάλουν τους σκοτωμένους μέσα.

Το μέρος της ομαδικής ταφής είναι γνωστό ως «Σπηλιάρα»!

Περάσανε δυο-τρεις μέρες και μετά μας άφησαν ελεύθερους για να ‘ρθούμε στο χωριό!

Βρήκαμε καμένη γη, βανδαλισμένη. Τους καρπούς μας τούς είχαν πάρει, είχαν ανοίξει τις αποθήκες και δεν είχαν αφήσει τίποτα! Δεν είχαμε τίποτα, μα τίποτα να φάμε μέχρι να βρούμε κάτι να σπείρουμε, δηλαδή μετά από δύο χρόνια!

Για να φάμε περάσαμε σκληρή πείνα και ταλαιπωρία, τότε αν δεν είχες σπόρο να σπείρεις για να φας, δεν είχες τίποτα, πέθαινες από την πείνα!

Ταλαιπωρηθήκαμε για δύο χρόνια για να βρούμε την πατημασιά μας, να επιβιώσουμε και τα καταφέραμε παρά τις τόσες κακουχίες!

Πώς ασχοληθήκατε με τα κοινά και από πότε; 

- Το 1964 ασχολήθηκα για πρώτη φορά με τα κοινά μέχρι το ‘67 που ήρθε η δικτατορία. Τότε πήγα στο Νταουνάκη, τον νομάρχη Ηρακλείου, ο οποίος με κάλεσε για να μου πει να είμαι καταδότης των χωριανών μου, δεν δέχτηκα φυσικά και παραιτήθηκα.

Μετά την χούντα με εκλέξανε ξανά οι συγχωριανοί μου και ξαναβγήκα στο χωριό μου, γιατί με ήθελαν όλοι. Ασχολήθηκα με την οδοποιία του χωριού, γιατί εδώ ήταν αθάνατοι, όλοι οι δρόμοι ήταν γεμάτοι αθανάτους, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να περπατήσουμε μόνο με τα γαϊδουράκια. Έφτιαξα λοιπόν αυτούς τους δρόμους στις 4 τετραετίες ως πρόεδρος!

Μετά την προεδρία μου, με εξέλεξαν ως Δημοτικό σύμβουλο και Αντιδήμαρχο του πρώην Δήμου Κόφινα.

Πρόσφερα στον μαρτυρικό τόπο μου όσο γίνεται από το δικό μου μετερίζι, τώρα είμαι επίτιμος πρόεδρος Σοκαρά και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για το χωριό μου.

Ο νέος πρόεδρος κος Γιάννης Βιλανάκης ο οποίος είναι μαζί μας και συνοδοιπόρος σ’ ετούτο το οδοιπορικό μνήμης, μας λέει συνεχίζοντας να αφηγείται το δραματικό ιστορικό της Θυσίας των 27 ανθρώπων στο Σοκαρά, 17 Αυγούστου του 1944:

- Βάλανε «αγγαρεία» οι Γερμανοί κατακτητές για να θάψουμε τους ανθρώπους. Έφεραν ανθρώπους από το Ασήμι, έσκαψαν τον λάκκο και τράβηξαν έναν – έναν από το ρέμα και τους ρίξανε μέσα, μας αφηγείται ο κύριος Βιλανάκης.

Αυτή την εκκλησία που βλέπετε μπροστά μας, την χτίσαμε εμείς και όχι το Κράτος. Δυστυχώς το Κράτος δεν έδωσε καμία σημασία! 

Μετά την απελευθέρωση το Κράτος δεν ενδιαφέρθηκε;

- Χλιαρά θα έλεγα, δίχως ψυχή! Αποφασίσαμε λοιπόν εμείς οι οικογένειες των θυμάτων να φτιάξουμε αυτό το οστεοφυλάκιο, την εκκλησία και το οστεοφυλάκιο. 

Ποιο είναι το σημερινό αίτημα των κατοίκων;

- Το αίτημα των κατοίκων είναι να αναγνωριστεί το χωριό ως μαρτυρικό, αλλά δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο, τίποτα απολύτως!

 Και συνεχίζει ο κ. Βιλανάκης να μας λέει:

- Ο συγχωρεμένος Μανώλης Γλέζος ήρθε εδώ και σχολίασε αυτό που λέει το Κράτος ότι δηλαδή, για να αναγνωριστεί μαρτυρικό αυτό το χωριό πρέπει να έχει ένα με δύο ακόμα σκοτωμένους για να υπάρχει αναλογία με τους κατοίκους.

Να η λύση! Να σκοτώσουμε άλλους δυο για να αναγνωριστεί!!! 

Δεν αρμόζει κανένα σχόλιο!

Πόσο επώδυνο κ. Ορφανάκη, είναι μέσα στις ψυχές των μικρών παιδιών και τη δική σας, ως οκτάχρονος τότε, να αντιλαμβάνεστε ότι ο εχθρός σκοτώνει τον πατέρα σας και τους συγγενείς σας και εσείς ανήμποροι να κάνετε οτιδήποτε;

- Μα φυσικά, ήταν επώδυνο και το κουβαλάμε όλοι μας μέχρι σήμερα! Φανταστείτε ότι υπήρχανε νεογέννητα, μιας μέρας γέννημα, είχαμε και εγκύους που αντιμετώπισαν τη θηριωδία των κατακτητών.

Για να φανταστείτε ότι τα παιδιά των θυμάτων έχουν τα ονόματα των πατεράδων τους, με αυτά τα φωνάζουν και με αυτά είναι γνωστά σε όλους μας παρά του ότι έχουν βαφτιστεί με άλλα ονόματα. Παραδείγματος χάρη, ένα συγχωριανό μας τον φωνάζουν «Αστρινό», αν τον φωνάξουν «Ηλία» όπως έχει βαφτιστεί, δεν τον ξέρει κανείς, ούτε ο ίδιος δεν μπορεί να ακούσει σε αυτό το όνομα, γιατί τον πατέρα του τον λέγανε «Αστρινό».

Η εκκλησία αυτή χτίστηκε μετά από τρία έως πέντε χρόνια από την τραγική εκείνη ημέρα της εκτέλεσης, με έξοδα των οικογενειών των θυμάτων, αφιερωμένη στους Άγιους Δέκα. Έγινε η εκταφή και η τοποθέτηση των οστών στο οστεοφυλάκιο. Εδώ είναι τα οστά όλα όσα βρήκαμε δηλαδή, γιατί τα είχαν πετρώσει με τα χώματα και μερικά δεν είχαν λιώσει και τα αφήσαμε πάλι εκεί θαμμένα.

 Κάνατε την εκκλησία, το οστεοφυλάκιο και το Κράτος δεν ήρθε για να αποδώσει τις τιμές;

- Βέβαια έρχονται, γιατί τους καλούμε εμείς για το μνημόσυνο, αυτοί οι ίδιοι δεν θυμούνται, έχουν κοντή μνήμη. Βλέπεις, από τα θύματα από αυτά που λέμε πέντε τα παιδιά και ο πατέρας ένας έξι, και αλλού τέσσερις, δεν έχουν βάλει κανέναν από τους απογόνους στο δημόσιο τομέα.

Κάποτε είχα συζητήσει με ένα δημοτικό άρχοντα του Δήμου Ηρακλείου και τον ρώτησα ανθρώπινα, γιατί δεν μπορούν να βάλουν ένα υπάλληλο στο Δήμο Ηρακλείου τιμής ένεκεν, από τα εγγόνια αυτών που θυσιάστηκαν για τη λευτεριά! Τιμής ένεκεν στον αθλητικό τομέα, στο Δήμο; Το παιδί αυτό είχε τελειώσει την αθλητική ακαδημία, τόσους άσχετους έχετε και έχετε βάλει κατά καιρούς, ένα απόγονο των θυμάτων για τη λευτεριά, η πατρίδα δεν μπορεί να βάλει πουθενά; είπα.

Καμία απάντηση και αναρωτήθηκα, πέντε νεκροί και ο πατέρας ένας, έξι και να μην μπορούν να κάνουν τίποτα;!

Αναρωτιέσαι λοιπόν, η πατρίδα πού βρίσκεται; Έδωσαν οι δικοί μου τόσους για τη λευτεριά και ποια η αναγνώριση από την Πολιτεία;

Σήμερα που οι καιροί είναι δύσκολοι και επίφοβοι αν πρέπει να βρεθούμε σε παρόμοιες πολεμικές καταστάσεις, οι νέοι μας θα έχουν δύναμη ψυχής για να πολεμήσουν για τη λευτεριά; Με ποια όρεξη θα αγωνιστούν, αφού δεν τους δίνει καμία σημασία το Κράτος μετά;

Ζήτησα, επί εποχής Παπανδρέου, χρήματα για το Ηρώο και μου απάντησαν ότι βρήκαν καμένη γη επομένως δεν έχουν λεφτά για το Ηρώο, τίποτα!

 Και εσείς τι κάνατε, πώς αντιδράσατε;

- Εγώ έκανα έρανο από τους κατοίκους, τους ντόπιους ήθελα να το πληρώσω εγώ από μόνος μου, χρέος τιμής στον πατέρα μου και σε όλους τους πεσόντες αλλά βοήθησε δόξα τω Θεώ, το χωριό και όλοι οι κάτοικοι για να υλοποιηθεί και να έχουμε τώρα το Ηρώο όπως το θέλαμε.

 Βρισκόμαστε στον Ιερό τόπο του μαρτυρίου και της ταφής, οι κύριοι Ορφανάκης και Βιλανάκης μού αφηγούνται πώς μετέφεραν τους κρατούμενους:

 - Τους έβαζαν κοντά στο γκρεμό και τους εκτελούσαν και τ’ άψυχα κορμιά τους έπεφταν στο ρέμα. Μετά, φέρανε τις «αγγαρείες» σκάψανε τον λάκκο αυτό, τους έσερναν από το γκρεμό και τους θάφτανε επαέ χωρίς παπά, ούτε Διάκο, αδιάβαστους!

Ο λάκκος αυτός είναι από το 1944;

- Ναι, βέβαια! Δεν βάλανε τον καθένα χωριστά, όλους μαζί, ομαδικό τάφο! Και όπως ήτανε, γιατί τους ξυπνούσανε από το σπίτι και τσι παίρνανε όπως, όπως. Ο ένας φορούσε τα παπούτσια του, ο άλλος ήταν με τα εσώρουχα κι άλλος ήταν με αρβύλες, στιβάνια και βγάλαμε τα χώματα και ήτανε μέσα στα στιβάνια τα οστά, δεν είχαν λιώσει και τ’ αφήσαμε πάλι εκεί μέσα!

 Άκουσα, διάβασα κάπου ότι πριν την εκτέλεση, τους κακοποίησαν, είναι αλήθεια;

- Ναι, όχι όλους ένας Κυριακάκης επάνω στη ρεματιά τον κακοποίησαν γιατί είχε όπλα κρυμμένα, έτσι έλεγαν και μετά τον σκότωσαν βάναυσα. Πιο κάτω κι άλλον! Εδώ στο ρυάκι τους εκτελούσανε και όποιος ήταν ζωντανός, γιατί ήταν δεμένος, κατέβαιναν και του έδιναν τη χαριστική βολή!

 Μετά μιλάμε για «ιπποτικό στρατό» όπως λέει ο καθηγητής Ρίχτερ!

- Δυστυχώς το κράτος δεν θυμάται τίποτα, έχει κοντή μνήμη, δεν μπορεί να θυμηθεί ότι εδώ σκοτώθηκαν 30 άτομα, τα 27 μαζί και τα τρία με διαφορά πέντε ημερών και επιπλέον, μας λένε ότι έπρεπε να έχουν σκοτωθεί παραπάνω για να λογιστεί το χωριό, μαρτυρικό!

Είναι παράλογο!

 Και συμπληρώνει ο κύριος Βιλανάκης:

 - Αυτό που πρέπει να διατυπωθεί είναι το εξής: αυτό που είπε ο Ρίχτερ, ότι όλα αυτά καλύπτονται από το δίκαιο του πολέμου είναι αναληθές, διότι όταν ένας στρατιώτης σηκώσει ψηλά το όπλο και παραδοθεί, δεν αποτελεί κίνδυνο για τον αντίπαλό του!

Μέσα στους κανόνες του πολέμου όλα αυτά εγγράφονται που σημαίνει ότι ήταν άμαχοι, δεν είχαν όπλα, δεν είχαν δικαίωμα να τους εκτελέσουν, δεν μπορούν λοιπόν να κάνουν αντίποινα τη στιγμή που ο άλλος είναι άμαχος και δεν κρατάει όπλο! Από τον ύπνο μέσα τους πιάσανε, από το σπίτι μέσα, είναι απαράδεκτο ένας καθηγητής, ο Ρίχτερ συγκεκριμένα, να λέει ότι όλα αυτά ήταν νόμιμα!

Θα μπορούσαν να τους οδηγήσουν σε ένα έκτακτο στρατοδικείο, να τους απαγγείλουν την κατηγορία και να τους δώσουν το δικαίωμα - τουλάχιστον, να απολογηθούν!

Αυτή η λίστα ήταν που έκαψε το χωριό, δοσμένη από τον δοσίλογο αλλά δυστυχώς οι επιταγές του χρόνου ήταν άλλες, πώς μπορείς να το κρίνεις με σημερινά δεδομένα!

Εμείς θέλουμε το χωριό να αναγνωριστεί ως μαρτυρικό, τουλάχιστον να δικαιωθούν οι άνθρωποι που φύγανε και σκοτώθηκαν!

Να καταγραφεί στις χρυσές σελίδες της ιστορίας μας, η θυσία τους! 

 Ο κ. Βιλανάκης συμπληρώνει επισημαίνοντας:

- Εκείνη την εποχή ο Σοκαράς ήταν το Κεφαλοχώρι της περιοχής, το Ασήμι δεν είχε την ανάπτυξη που είχε ο Σοκαράς. Υπήρχε αστυνομία εδώ, υπήρχε Δημοτικό σχολείο, υπήρχε πολύ μεγάλο κατά κεφαλή εισόδημα γιατί ήταν πλούσιο χωριό. Δηλαδή, αν δεν υπήρχε η εκτέλεση την πείνα δεν την είχαν γνωρίσει εδώ. Υπήρχαν εισοδήματα πολύ σοβαρά, ήταν Κεφαλοχώρι και μετά μπήκε απρόσμενα και απότομα ένα φρένο και αναπτύχθηκαν όλα τα άλλα χωριά εκτός του Σοκαρά, γιατί κάθε χήρα είχε θάψει και τα παιδιά της μαζί, εκτός από τον άντρα της.

Εγώ θυμάμαι τη γιαγιά μου το 1984, πρόσφατες καταστάσεις, να μου λέει: «Μην πάτε στο Ασήμι, γιατί μας κάψανε! Μην πιείτε καφέ στ’ Ασήμι, γιατί είναι προδότες!».

Να σταματήσεις ένα ολόκληρο χωριό για έναν Γκεσταμπίτη (Εμμανουήλ Καλιτσούνης), ήταν αυταπόδεικτο χωρίς να θέλουμε να πούμε ότι όλη η οικογένειά του είναι μπλεγμένη. Ο αδελφός του ο Σπύρος, είχε αυτό το στίγμα και ήταν στην πραγματικότητα μια ψυχούλα, πολύ καλοσυνάτος.

Για τον κ. Στέλιο μία οικογένεια που ήταν ή είχε το στίγμα του Γκεσταμπίτη - προδότη, δεν μπορεί και δεν μπορούσε κανείς να τον συγχωρέσει! Δεν μπορείς όμως να μεταβιβάσεις στα παιδιά του την ευθύνη ετούτη!

Συμπληρώνει ο κ. Βιλανάκης:

- Θυμάμαι πάρα πολύ καλά στο Δίστομο ότι προσπάθησε να καταθέσει στεφάνι ένας Γερμανός και τον γιούχαραν όλοι, παίρνει τότε ο Μανώλης ο Γλέζος από το χέρι τον Γερμανό και του δίνει το στεφάνι και το καταθέτει και είπε επί λέξει: «Κανείς ενήλικας δεν μπορεί να μεταβιβάζει τις αμαρτίες του στα παιδιά του, ούτε κανένας ανήλικος μπορεί να χρεωθεί αμαρτίες των γονέων του!».

Αυτό είναι ένα μεγάλο δίδαγμα και πρέπει να περάσει στις επόμενες γενιές, από ένα πολύ αξιόλογο άνθρωπο, τον Μανώλη Γλέζο! 

Ο κ. Βιλανάκης ανιστορεί...

- Εκείνον για τον οποίον μιλήσαμε προηγουμένως, τον Γιώργη, ο οποίος έβλεπε τα πέντε του παιδιά στο εκτελεστικό απόσπασμα και τον Γερμανό να τον ρωτάει να επιλέξει ένα από τα πέντε του παιδιά να το βγάλει έξω για να σωθεί και αυτός να απαντάει το αυτονόητο: “δεν μπορώ να το κάνω, πάρτε εμένα αντί αυτά”! Οι Γερμανοί βάλανε στο απόσπασμα και τον ίδιο όπως και τα πέντε του παιδιά! Φανταστείτε λοιπόν την “Εκάβη” του Σοκαρά όπως λέγεται, εκεί, να ξεθάβουν τα οστά και να κρατάει έξι κρανία στα χέρια της!

 Έλεος! Τι τραγωδία! Τι μαρτύριο! Και η Πολιτεία, απούσα;

- 17 Αυγούστου θα είναι το μνημόσυνο όπως κάθε χρόνο και φυσικά η επέτειος των 100 χρόνων από το μεγάλο ξεριζωμό από τις αλησμόνητες Πατρίδες και έχουμε επιπρόσθετα, τον πόλεμο της Ουκρανίας!

Στη φετινή επέτειο, μας λέει ο κ. Βιλανάκης, θα κάνει με πρωτοβουλία δική του κάτι συμβολικό, για να στείλει ένα μήνυμα από τον μαρτυρικό Σοκαρά για να ειρηνεύσουν οι λαοί! 

Συνεχίζει να μας λέει ότι δεν είχαν καμία υποστήριξη, καμιά επιτροπή τότε μετά τον πόλεμο, δεν επισκέφτηκε το χωριό για να τους ρωτήσει αν πεινάνε!

Ο καθένας με προσωπική του ευθύνη προχώρησε και όπως μας λέει και ο κ. Ορφανάκης: «Για να συνέλθουμε και να επανέλθουμε κάναμε τρία χρόνια, γιατί πεινούσαμε όλοι μας, όχι μόνο μία οικογένεια!».

Συνεχίζει λέγοντάς μου:

- Εγώ δεν υποτάχτηκα, έμεινα επτά χρόνια υπό παρακολούθηση! Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ο Συνταγματάρχης Κουρούπης ήρθε και έμεινε στο σπίτι μου για να δει από κοντά τι έκανα και ποιος ήμουν. Είχε πληροφορίες ότι μπορούσα να ξεσηκώσω όλη τη Μεσαρά σε μία ώρα και αναρωτήθηκα, τόση δύναμη είχα και δεν το ήξερα!

Μου το είπε ο ίδιος, όταν τον έδιωξαν από το σώμα. Ήταν υποδιοικητής της ΣΕΑΠ, τον πήγανε αργότερα στο Καστέλι Πεδιάδος ως διοικητή.

Πρέπει να σας πω ότι πολλά παιδιά πέθαναν μετά τον πόλεμο από τις κακουχίες και την πείνα, δύο ξαδερφάκια μου πέθαναν δέκα και τριών ετών αντίστοιχα!

Το κουβάρι ξετυλίχθηκε αφήνοντας στο φως ανείπωτες ιστορίες προσωπικές αλλά και του χωριού, με ευδιάκριτο το παράπονο στη μορφή του για την αδιαφορία του Κράτους για την ανάδειξη του τόπου σε μαρτυρικό!

Φιλόξενοι, χαμογελαστοί μάς κάλεσαν για μία ρακή στο καφενείο του κου Γιάννη Κωστάκη ή Λαμπογιάννη, στο κέντρο του χωριού, που μοιάζει με λαογραφικό μουσείο και συνεχίσαμε την κουβέντα μας ως αργά.

Αποχαιρετώντας την όμορφη παρέα, μού τόνισε ο Πρόεδρος κ. Βιλανάκης ότι την Παρασκευή 10 Ιουνίου 2022 και κάθε Παρασκευή απόγευμα στην πλατεία του χωριού θα γίνεται κινηματογραφική προβολή κατεξοχήν με έργα αλησμόνητα του ελληνικού κινηματογράφου.

Πολιτισμός, είναι η απάντηση στα αντίποινα των απογόνων των ηρώων του Σοκαρά. Πρόοδος και Πολιτισμός! Η Πολιτεία να αναγνωρίσει άμεσα το χωριό ως μαρτυρικό! Είναι το μοναδικό αίτημα των κατοίκων!

 Ήταν απούσα στο προσκλητήριό τους μετά τη θυσία, την πείνα και τις κακουχίες ας μην είναι απούσα στο αυτονόητο αίτημα των κατοίκων:

Το χωριό Σοκαράς να καταγραφεί και να αναγνωριστεί από την Πολιτεία, ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ!


_____________

* Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός.

Φωτογραφικό υλικό

Ακολουθήστε το AntilalosPress στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΣΗΦΑΚΗΣ ΟΠΤΙΚΑ ΕU CHANGES CRETE

Περισσότερα

Σχετικά Άρθρα

Γιατί χρησιμοποιούμε cookies

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies ώστε, να σας προσφέρουμε μία μοναδική εμπειρία πλοήγησης.Με την πρόσβαση σας σε αυτόν, συναινείτε στη χρήση cookies. Για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε στους Όρους Χρήσης, και στην Πολιτική Cookies του AntilalosPress.gr.